“เฉินเหวินเยว่ ตื่นได้แล้ว”
เสียงผู้ชายฟังดูรำคาญดังขึ้นข้างหูเหวินเยว่ เขาลืมตา เห็นชายหนุ่มรูปร่างปานกลางยืนอยู่ข้างเตียง อายุราวยี่สิบต้น ๆ ใบหน้ากลมมันเยิ้ม
พอเห็นเขาตื่น ชายหน้ากลมจึงพูดต่อ “หลิวลี่ลี่มาหาเจ้า ตอนนี้รออยู่ข้างล่าง”
เหวินเยว่ลุกขึ้นนั่ง “ได้ ข้าทราบแล้ว ขอบคุณ”
ระหว่างพูด เขากวาดตามองไปรอบห้องอย่างไม่แสดงอาการ
นี่คือห้องพักรวมแปดคน มีเตียงสองชั้นสี่หลัง นอกจากเขากับชายหน้ากลมแล้ว ยังมีชายสวมแว่นอีกคนอยู่ในห้อง
หน้าต่างข้าง ๆ เปิดแง้มอยู่ ท้องฟ้าเริ่มมืด ลมหนาวพัดวูบ ๆ พาเสียงกระจายเสียงซ่า ๆ ลอยมา “สถานีกระจายเสียงมหาวิทยาลัยเยียนจิง เริ่มออกอากาศ ณ บัดนี้ วันนี้วันที่ 26 พฤศจิกายน ปี 1980...”
พอได้ยินคำขอบคุณของเหวินเยว่ ชายหน้ากลมก็เหลือบมองเขาอย่างประหลาด ก่อนหันกลับไปนั่งบนเตียงของตัวเอง
เหวินเยว่ไม่ได้ใส่ใจ เขาค่อย ๆ สวมรองเท้า พลางพูดในใจว่า “ระบบ รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกับเส้นเรื่องของโลกนี้มา”
ถูกต้องแล้ว วิญญาณในร่างนี้ไม่ใช่เฉินเหวินเยว่อีกต่อไป แต่เป็นผู้ทำภารกิจคนหนึ่ง นามว่าเหวินเยว่
นอกเหนือจากหมื่นโลก มีมิติอิสระแห่งหนึ่งดำรงอยู่ นอกจากเทพประธานกับระบบทั้งหลายที่พระองค์สร้างขึ้นแล้ว ผู้ที่เหลือก็เป็นผู้ทำภารกิจอย่างเหวินเยว่
ผู้ทำภารกิจส่วนใหญ่เป็นผู้วายชนม์ที่มีความยึดติดแรงกล้า หรือมีวิญญาณแข็งแกร่งเป็นพิเศษ พวกเขาจะถูกระบบเลือกและผูกมัด ก่อนเดินทางไปยังโลกย่อยต่าง ๆ เพื่อทำภารกิจ ขอเพียงสะสมแต้มครบตามกำหนด ก็จะได้รับโอกาสเกิดใหม่
แต่เหตุผลที่ระบบ 1227 เลือกเหวินเยว่นั้นแปลกเป็นพิเศษ เขาเป็นคนที่ถูกตัดสินว่าชั่วช้าเลวทรามถึงที่สุด ทว่ากลับสร้างกุศลจนครบถ้วน
เหวินเยว่เป็นคนไม่ยึดติดกับอะไรมาแต่ไหนแต่ไร แต่ในเมื่อได้เกิดใหม่ แล้วจะปฏิเสธไปทำไม?
เขาจึงตกลงผูกมัดกับระบบ และเริ่มต้นชีวิตผู้ทำภารกิจ
เหวินเยว่รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมและเส้นเรื่องของโลกใบนี้อย่างสงบใจ
นี่คือประเทศจีนในยุค 80 ด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์และการเมืองบางประการ ในฤดูร้อนปี 1974 หลังเรียนจบมัธยมปลาย เจ้าของร่างเดิม เฉินเหวินเยว่ ซึ่งขณะนั้นอายุ 17 ปี ก็เดินทางลงชนบทไปพร้อมกับขบวนเยาวชนผู้มีความรู้
คนกลุ่มหนึ่งออกจากเยียนจิง มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านต้าเหออันห่างไกลทางตะวันออกเฉียงเหนือ
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนขี้เกียจ เพื่อหลบเลี่ยงงานหนัก หลังลงชนบทได้ไม่กี่เดือน เขาก็ใช้หน้าตาหล่อเหลาและคำพูดหวานหูคว้าหญิงสาวชาวบ้านท้องถิ่นอย่างหลี่ชิงเหมี่ยวมาแต่งงานด้วย
หลี่ชิงเหมี่ยวเป็นลูกสาวคนเล็ก มีพี่ชายสองคน และเป็นที่รักใคร่ของครอบครัว อีกทั้งยังรักเจ้าของร่างเดิมหมดหัวใจ ชีวิตของเขาในหมู่บ้านต้าเหอจึงสุขสบายขึ้นไม่น้อย
ฤดูใบไม้ผลิปี 1976 ทั้งสองมีลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำคนหนึ่ง ตั้งชื่อว่าเฉินชุนเซิง
เดิมทีเจ้าของร่างเดิมก็ยังดีใจอยู่ แต่ใครจะคิดว่าในช่วงครึ่งปีหลัง ข่าวการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะแพร่กระจายไปทั่วประเทศ
ต้องรู้ว่าเขาไม่เพียงขี้เกียจ แต่ยังทะนงตนอย่างยิ่ง เดิมทีคิดว่าคงต้องติดอยู่ในหมู่บ้านนี้ไปตลอดชีวิต ไม่คาดคิดเลยว่าโอกาสได้กลับเข้าเมืองจะมาถึงเช่นนี้
จากนั้นเขาก็หยิบความรู้ระดับมัธยมปลายกลับมาทบทวนอีกครั้ง ตั้งใจเตรียมสอบอย่างเต็มที่
คนอื่นต่างกังวลว่าหากเจ้าของร่างเดิมสอบติดจริง ๆ แล้วออกจากหมู่บ้านไป เขาคงไม่กลับมาอีก มีเพียงหลี่ชิงเหมี่ยวที่คอยสนับสนุนและเชื่อใจเขาเสมอ
ในที่สุด ปี 1980 เขาก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยเยียนจิงได้สำเร็จ หลังเข้าสอบเป็นครั้งที่สอง
ปลายเดือนสิงหาคม เจ้าของร่างเดิมหอบหนังสือแจ้งผลสอบ สะพายสัมภาระที่หลี่ชิงเหมี่ยวจัดเตรียมให้ พร้อมเงินที่คนตระกูลหลี่แอบยัดใส่มือ ขึ้นรถไฟสีเขียวเดินทางกลับเยียนจิงอย่างโคลงเคลงตลอดทาง
นับแต่นั้น ธาตุแท้อันเห็นแก่ตัวของเขาก็เผยออกมาอย่างหมดเปลือก
เจ้าของร่างเดิมคิดมาตลอดว่าช่วงเวลาที่อยู่หมู่บ้านต้าเหอเป็นประวัติด่างพร้อยของเขา หากไม่ใช่เพราะอยากมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เขาจะไปแต่งงานกับหญิงบ้านนอกมอซออย่างหลี่ชิงเหมี่ยวได้อย่างไร?
นางคู่ควรกับเขาตรงไหน?
อีกอย่าง เพื่อจะได้ทำงานน้อยลงและกินของดี ๆ เขายังต้องก้มหัวประจบคนตระกูลหลี่จนแทบไม่มีศักดิ์ศรี!
หลังออกจากหมู่บ้านต้าเหอ เจ้าของร่างเดิมไม่เคยเขียนจดหมายหรือโทรศัพท์กลับบ้านแม้แต่ครั้งเดียว เขาทิ้งภรรยากับลูกอย่างไร้เยื่อใย โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย แล้วไปคบกับหญิงสาวชาวเมืองที่บ้านมีฐานะ ใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ
ส่วนอีกฟากหนึ่ง
ครอบครัวหลี่รอข่าวจากเจ้าของร่างเดิมนานเท่าไรก็ไม่ได้รับ จนต้องทนฟังเสียงหัวเราะเยาะและถากถางจากคนในหมู่บ้าน โดยเฉพาะหลี่ชิงเหมี่ยวกับเฉินชุนเซิงที่ยิ่งนานวันก็ยิ่งเงียบขรึมและสิ้นหวัง
หลังผ่านปีใหม่ หลี่ชิงเหมี่ยวพาเฉินชุนเซิงซึ่งยังอายุไม่ถึงห้าขวบขึ้นรถไฟไปเยียนจิง
นางอยากไปถามเจ้าของร่างเดิมต่อหน้า ว่าเขาไม่ต้องการนางกับลูกชายแล้วจริง ๆ หรือ?
แต่ยุคสมัยนี้ไม่สงบ ทั้งโจรล้วงกระเป๋าและพวกค้ามนุษย์มีอยู่ทุกหนแห่ง โดยเฉพาะสถานีรถไฟที่ผู้คนปะปนกันไปหมด วุ่นวายที่สุด
หลี่ชิงเหมี่ยวเพิ่งมาถึงเยียนจิง ยังไม่ทันออกจากสถานีรถไฟ เงินก็หายไป ส่วนเฉินชุนเซิงก็หายตัวไปด้วย
นางตามหาจนแทบคลุ้มคลั่งแต่ก็หาลูกชายไม่พบ ด้วยจิตใจสับสนไร้หลักยึด นางจึงซวนเซมาถึงมหาวิทยาลัยเยียนจิง กลับบังเอิญเห็นเจ้าของร่างเดิมเดินคล้องแขนกับแฟนสาวคนใหม่อย่างสนิทสนมอยู่บนถนน
เมื่อเห็นภาพนั้น นางซึ่งถูกกระทบกระเทือนอย่างหนักอยู่แล้วก็เดินเหม่อลอยจนถูกรถชนเสียชีวิต
ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมเห็นเหตุการณ์เข้า แต่กลับเพียงปรายตามองหลี่ชิงเหมี่ยวที่นอนจมกองเลือดอย่างเย็นชา ในใจลอบยินดีว่า ต่อไปจะไม่มีใครมาขัดขวางชีวิตอันแสนสุขของเขาอีกแล้ว
ครอบครัวหลี่ที่อยู่ห่างไกลทางตะวันออกเฉียงเหนือไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ครึ่งเดือนต่อมา พี่ชายคนโตของหลี่จึงเดินทางมาตามหา และได้เพียงอัฐิของหลี่ชิงเหมี่ยวที่ผ่านการฌาปนกิจแล้วกลับไป
ส่วนเฉินชุนเซิงที่ถูกลักพาตัวไปนั้น กลับหายสาบสูญไปตลอดกาล
กระทั่งคืนฝนพรำคืนหนึ่ง กว่ายี่สิบปีให้หลัง เจ้าของร่างเดิมซึ่งอาศัยเส้นสายของพ่อตาจนได้เป็นหัวหน้าฝ่าย ถูกชายหนุ่มคนหนึ่งแทงตายในตรอกท่ามกลางเสียงฟ้าร้องและแสงฟ้าแลบ เขาเห็นใบหน้าที่คล้ายตนเองตอนหนุ่มอยู่ห้าส่วน
เฉินชุนเซิงในวัยหนุ่มมีผมขาวโพลนไปครึ่งศีรษะ เขาก้มตามองอีกฝ่ายราวกับกำลังมองสัตว์เดรัจฉาน
ดวงตาซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นและอาฆาตฝังลึก
【ติ๊ง—】
【ภารกิจหลัก 1: ทำให้หลี่ชิงเหมี่ยวมีความสุข หากสำเร็จจะได้รับ 500 แต้ม หากล้มเหลวจะถูกส่งไปยังโลกเนรเทศ】
【ภารกิจหลัก 2: เปลี่ยนชะตากรรมของเฉินชุนเซิง ไม่ให้กลายเป็นฆาตกรต่อเนื่อง หากสำเร็จจะได้รับ 1,000 แต้ม หากล้มเหลวจะถูกส่งไปยังโลกเนรเทศ】
【ไม่มีภารกิจรอง】
【หากเกิดเหตุพิเศษ สามารถเรียกระบบได้】
เสียงของระบบ 1227 ดังขึ้นในสมอง ก่อนจะหายไปในไม่ช้า อย่างไรเสียมันก็ยุ่งมาก มีผู้ทำภารกิจในความดูแลกว่าร้อยคน
เหวินเยว่ได้สติกลับมา เรื่องภารกิจเอาไว้ก่อน ตอนนี้ยังมีอีกเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ นั่นคือหลิวลี่ลี่ที่กำลังรออยู่ข้างล่าง เพื่อนร่วมชั้นของเขา และยังเป็นหญิงสาวชาวเมืองที่ครอบครัวมีฐานะ ซึ่งเจ้าของร่างเดิมจะคบหาในภายหลังด้วย
ตั้งแต่เปิดภาคเรียน เจ้าของร่างเดิมผู้ถือตัวว่าหยิ่งทะนงก็ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว แต่เพราะหน้าตาดี จึงมีเพื่อนนักศึกษาหญิงหลายคนชื่นชอบเขา
หลิวลี่ลี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น
เดิมทีเจ้าของร่างเดิมไม่ได้คิดอะไร ทว่าไม่นานมานี้เขาเพิ่งได้ยินมาว่าพ่อของหลิวลี่ลี่เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานรัฐขนาดใหญ่ ความคิดของเขาจึงเปลี่ยนไปทันที เขานัดเธอออกมาแล้วสองครั้ง เพียงแต่ยังไม่ถึงขั้นตกลงคบหากันเท่านั้น