อูจิ้นเยว่หยุดเก็บของในตู้เก็บของชั่วคราว กอดผ้าห่มเบาบางปีนขึ้นเตียง แล้วเอนพิงหัวเตียง
พักเก็บของก่อน ขอเข้าไปไถเน็ตสักหน่อย
“นอกจากเปิดได้จากหีบสมบัติแล้ว ขวานต้องใช้แท่งเหล็ก 2 แท่งกับไม้ 1 ท่อนถึงจะคราฟต์ได้ หาแท่งเหล็กไม่เจอ ส่วนไม้ก็ต้องใช้ขวานถึงจะตัดได้ แบบนี้ไม่ติดอยู่ในวงจรอุบาทว์หรือไง?”
“เพราะงั้นตอนนี้คงต้องหาหีบสมบัติก่อน เปิดได้เครื่องมือแล้วถึงจะเอาชีวิตรอดต่อไปได้”
เฉินจิ้ง: “สองวันนี้หีบสมบัติที่ฉันหาเจอล้วนอยู่ในที่อันตรายหรือไม่ก็มุมอับ ทุกคนลองมองหาแถว ๆ นั้นดูได้”
“@เฉินจิ้ง ผู้เล่นระดับเทพ หลังหมดช่วงป้องกันแล้วช่วยส่งอาหารให้ฉันผ่านตลาดแลกเปลี่ยนได้ไหม อาหารในแพ็กมือใหม่ใกล้หมดแล้ว”
“@เฉินจิ้ง ถึงตอนนั้นฉันเอาหญ้าแห้งมาแลกอาหารกับคุณได้ไหม?”
……
ในช่องแชทโลก ขอแค่มีคนหนึ่งเริ่มเอ่ยปากขออาหาร หลังจากนั้นก็ต้องมีคนอีกเป็นพรวนส่งเสียงตามมา
อูจิ้นเยว่พอจะมองออกแล้วว่า ผู้เล่นที่ใช้ไอดีว่าเฉินจิ้งเป็นคนจิตใจดี คำแนะนำที่เขาให้ในช่องแชทโลกแต่ละครั้งล้วนมีประโยชน์
คนที่มีประสบการณ์เอาตัวรอดมากขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่คนที่เอาตัวรอดไม่เก่งแน่
แค่ไม่รู้ว่าคนบางกลุ่มในช่องแชทโลกจะยอมฟังหรือเปล่า……
เธอเลื่อนดูความเห็นอีกสองสามข้อความ แต่ไม่เจออะไรที่มีสาระ อูจิ้นเยว่จึงปิดฉายาแสงไปเสียเลย
เธอลูบผมตัวเอง ผมยังไม่แห้งสนิท
อูจิ้นเยว่ดึงตู้เก็บของกลับมาอีกครั้ง เก็บของไปพลางคิดไปพลาง