มองดูช่องเก็บของในตู้เก็บของที่อัดแน่นไปด้วยเสบียง
หรือเป็นเพราะค่าโชคลาภที่เพิ่มขึ้นสองแต้มจากผลเขียวเขียว?
อูจิ้นเยว่รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ดีนะที่เธอกินผลเขียวเขียวก่อน แล้วค่อยเปิดหีบ
ไม่อย่างนั้นเธอคงขาดทุนยับแน่
อูจิ้นเยว่ย้ายกระจกเต็มตัวไปวางไว้อีกฝั่งของห้อง แล้วเอาหนังยางมัดข้อมือไว้
เธออุ้มปอปอลงจากเตียง วางที่นอนที่เพิ่งเปิดได้ลงบนเตียงไม้ แล้วค่อยวางมันลงอีกครั้ง
“ปอปอ คืนนี้เรามีที่นอนแล้วนะ”
ทันทีที่อุ้งเท้าของปอปอสัมผัสที่นอน มันก็อดใช้ขาหน้าตะกุยย่ำไปมาสองสามครั้งไม่ได้ จากนั้นทั้งตัวก็กระโดดขึ้นลงราวกับกำลังเล่นแทรมโพลีน
ของนุ่มจัง นุ่มกว่าใบไม้ที่มันนอนเมื่อคืนอีก!
คืนนี้ปอปอจะนอนบนอันนี้!
อูจิ้นเยว่ปล่อยให้ปอปอวิ่งเล่นบนเตียง ส่วนตัวเองนั่งลงอีกครั้งแล้วจัดของในตู้เก็บของต่อ
เป้มี 25 ช่อง ส่วนตู้เก็บของใบใหญ่มี 50 ช่อง
เสบียงจากหีบไม้ 9 ใบเกือบจะยัดของจนเต็มทั้งสองอย่างแล้ว เหลือช่องว่างเพียง 19 ช่อง
โชคดีที่เสบียงแต่ละชนิดใช้พื้นที่แค่ช่องเดียว ไม่อย่างนั้นแค่น้ำแร่ 82 ขวดของเธอก็ยัดตู้เก็บของจนเต็มแล้ว
เธอมองหีบเหล็ก 4 ใบที่ยังไม่ได้เปิดในตู้เก็บของ
อูจิ้นเยว่คำนวณในใจว่าตู้เก็บของใบใหญ่นี้จะจุเสบียงจากหีบเหล็กทั้ง 4 ใบได้หรือไม่
มีโอกาสสูงว่าจะไม่พอ
พรุ่งนี้คงต้องออกไปตัดไม้อีกแล้ว ทั้งกองไฟและตู้เก็บของใบใหญ่ต่างก็ต้องใช้ไม้
ตอนนี้เธอไม่มีไม้เหลืออยู่เลย คงต้องหาทางอื่นดู
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบเครื่องมืออย่างขวานกับอวนออกจากตู้เก็บของทั้งหมด แล้ววางพักไว้ตรงมุมห้อง