เมื่อได้ยินเฉินหลินฮั่นพูดถึงฝูงจิ้งจอก อูจิ้นเยว่ก็ปรับประมาณการกำลังรบของเขาขึ้นอีกครั้ง
พลังของเขาต้องสูงขนาดไหนกันแน่
อูจิ้นเยว่: “ทั้งฝูงเลยเหรอ? มีตั้งกี่ตัวเนี่ย จิ้งจอกเยอะขนาดนี้ เนื้อจิ้งจอกที่ได้มาก็คงพอให้คุณกินได้แล้ว”
เฉินหลินฮั่น: “กินบ้าอะไร กลิ่นเหม็นจะตาย กินไม่ลงหรอก แถมตอนนี้ฉันก็ไม่มีไฟ สัตว์ที่ล่าได้ในโลกนี้แทบไม่มีตัวไหนอร่อยเลย”
ได้ข้อมูลที่ต้องการมาแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีประโยชน์เท่าไร อูจิ้นเยว่จึงตัดสินใจซื้อขายหนังกันตรง ๆ ไปก่อน
สองวันนี้เธอออกค้นหาหีบสมบัติไปทั่ว แต่ไม่เคยเห็นสัตว์ต่างพันธุ์อย่างจิ้งจอกเลยสักตัว
อูจิ้นเยว่: “[รูปภาพ] เค้กช็อกโกแลตขนาดหกนิ้ว ต่อให้คุณเหลือค่าความอดทนแค่ 1 แต้ม กินครึ่งก้อนก็ฟื้นเต็มได้ทันที”
เฉินหลินฮั่นที่อยู่อีกฝั่งเห็นเค้กช็อกโกแลตแล้วถึงกับเบิกตากว้าง
ให้ตายเถอะ อูจิ้นเยว่มีอาหารมากขนาดไหน ถึงเอาของแบบนี้ออกมาแลกได้
แถมยังเป็นช็อกโกแลตที่เขาชอบที่สุดด้วย
อู·อาหารเหลือเฟือ·จิ้นเยว่: “จะแลกไหม?”
ไม่ใช่ว่าเธออยากทำตัวเป็นเศรษฐีหรอก แต่พอจัดตู้เก็บของดูแล้ว อาหารอย่างเดียวก็กินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่ง
ตอนนี้เธอไม่ขาดอาหาร แต่ขาดของดี ๆ ที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการเอาชีวิตรอด
เฉินหลินฮั่น: “แลก แต่ยังไม่พอ มีของกินอย่างอื่นอีกไหม?”
อูจิ้นเยว่: “เพิ่มน้ำให้อีกขวด มากกว่านี้ไม่มีแล้ว”
เฉินหลินฮั่นเห็นว่าถ้ายังได้คืบจะเอาศอกต่อไป อูจิ้นเยว่คงลบเขาออกจากรายชื่อเพื่อนแน่