พอนึกถึงว่าตัวเองสามารถระบุตำแหน่งหีบสมบัติและทรัพยากรอื่น ๆ ได้อย่างรวดเร็ว อูจิ้นเยว่ก็แทบรอไม่ไหวที่จะออกไปเก็บของ
เธอมองหยกในมือ แล้วก้มลงจูบมันแรง ๆ สองที
เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่บนบลูสตาร์ หยกในตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปจนแทบเป็นคนละชิ้น
คราบดินขุ่นมัวที่เคลือบอยู่บนผิวหายไปจนหมด เผยให้เห็นเนื้อสีเหลืองอ่อน สัมผัสไม่ระคายมือเหมือนก่อน หากมองใกล้ ๆ จะเห็นแสงริบหรี่ละเอียดเล็ก ๆ ลอยวูบวาบอยู่ภายใน
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คำอธิบายของหยกปรากฏเป็น【เสวียนจี·ชำรุด】
ของชำรุดยังจับฉลากได้พรสวรรค์ดีขนาดนี้เลยหรือ
ของดี เก็บไว้ก่อน
เธอยัดหยกกลับเข้าไปในช่องเก็บของในเป้อีกครั้ง
การตรวจดูหน้าต่างสถานะและจับฉลากพรสวรรค์ใช้เวลาไปมากแล้ว ระยะคุ้มครองมือใหม่มีแค่สามวันเท่านั้น
เธอต้องเก็บรวบรวมทรัพยากรให้เพียงพอภายในสามวันนี้ เพื่อรับมือกับระดับความยากในการเอาชีวิตรอดของโหมดฮาร์ดในกฎของเกมวันที่สี่
เมื่อนึกถึงค่าพละกำลังที่น่าเวทนาของตัวเองซึ่งมีเพียง 4 แต้ม อูจิ้นเยว่ก็ถอนหายใจ ต้องหาทางหาอะไรกินสักหน่อยแล้ว
เธอเหลือบมองฉายาแสง ตอนนี้เวลา 10:00 น. จากนั้นก็เปิดดูข้อความในช่องแชตประจำเขต อาจเพราะอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ จึงจำกัดจำนวนข้อความไว้วันละสามข้อความ ตอนนี้ข้อความจึงเลื่อนไม่เร็วเหมือนก่อน
“จะหิวตายแล้ว จะหิวตายแล้ว จะหิวตายแล้ว จะหิวตายแล้ว มีใครอยู่ใกล้ฉันบ้างไหม แบ่งข้าวให้ฉันกินสักคำได้ไหม กลับไปแล้วจะคืนให้”
“ทำไมหิวล่ะ ในชุดของขวัญมือใหม่ไม่ได้อาหารมาหรือไง”
“ขนมปังอบหกชิ้นยังไม่พอให้อิ่มอีกเหรอ”
“ขนมปังอบหกชิ้นเหรอ ทำไมฉันได้ขนมปังโทสต์มาแค่หนึ่งห่อ ค่าโชคลาภของเธอเท่าไรเนี่ย ถึงได้ของกินออกมาเยอะขนาดนั้น”
……
อูจิ้นเยว่เห็นข้อความแล้วรีบหยิบชุดของขวัญมือใหม่ในเป้ออกมาทันที
กล่องเหล็กแบน ๆ ใบหนึ่ง ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะใส่ขนมปังอบได้ถึงหกชิ้น
【ต้องการเปิดชุดของขวัญมือใหม่หรือไม่】
【ใช่】
【ได้รับขนมปังอบ×3 ขนมปังโทสต์×2 น้ำแร่×8 โต๊ะคราฟต์×1 มีดสั้นระดับ C (ความทนทาน 70)×1】
เธอมองอาหารในเป้ แล้วนึกถึงข้อความในช่องแชตโลกประกอบกัน
เธอคาดเดาว่าจำนวนและระดับความหายากของสิ่งของที่เปิดได้จากชุดของขวัญ น่าจะเกี่ยวข้องกับค่าโชคลาภ
กล่องเหล็กที่เปิดแล้วหายวับไปจากมือ สิ่งของถูกเก็บเข้าเป้อัตโนมัติ
คนโชคดีเปิดได้อาหารที่กินแล้วอิ่มท้อง ส่วนคนโชคร้ายส่วนใหญ่กลับเปิดได้กระดาษชำระ ยางมัดผม หรือของใช้จุกจิกในชีวิตประจำวันทำนองนั้น
ไม่ใช่ว่าของจุกจิกพวกนี้ไร้ประโยชน์ แต่ในช่วงเวลาที่อาหารยังไม่พอประทังชีวิตและเต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ มันย่อมมีประโยชน์ไม่เท่าขนมปังสักชิ้น
เธอหยิบขนมปังอบออกมากินชิ้นหนึ่ง พลางเงยหน้ามองท้องฟ้ายามสิบโมงเช้าหรี่ตา
ท้องฟ้าสะอาดหมดจดไร้มลทิน แสงแดดเจิดจ้า
เธอก้มหน้าเปิดฉายาแสง แตะเข้าไปที่คู่มือ แล้วค้นหาช่วงเวลากลางวันกับกลางคืน
【เขตเวลาเสวียนเฉ่า: 7:00 น. - 18:00 น. เขตเวลาจิงจี: 9:00 น. - 17:00 น.】
หน้าแรกแสดงว่าตอนนี้อยู่ในเขตเวลาเสวียนเฉ่า เพิ่งสิบโมงเท่านั้น ดูท่าวันนี้ยังมีเวลาให้ใช้ได้อีกแปดชั่วโมง
เธอต้องรีบหาสถานที่สร้างที่หลบภัยให้ได้
แม้กฎของเกมที่ลูกบอลเล็ก ๆ เล่าให้ฟังและคู่มือจะไม่ได้พูดถึงว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังฟ้ามืด
แต่สัญชาตญาณของเธอกลับบอกว่าคงไม่ดีแน่
อยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคย แถมยังติดค้างอยู่ข้างนอก ฟังอย่างไรก็อันตรายทั้งนั้น
เธอกินขนมปังอบหมดอย่างรวดเร็ว ปัดมือเบา ๆ ค่าพละกำลังเพิ่มจาก 4 เป็น 7 ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว
อูจิ้นเยว่รีบใช้พรสวรรค์ในใจทันที
ในรัศมีสำรวจ 500 เมตร แผนที่ในหัวระบุตำแหน่งหีบสมบัติ ภูมิประเทศหลากหลายแบบ และพืชพรรณที่ขึ้นหนาแน่นเป็นผืนใหญ่
ไม่รู้ว่าถ้าระดับพรสวรรค์เพิ่มขึ้น จะสามารถแสดงแผนที่ได้ครบถ้วนหรือเปล่า
คำเตือนสำหรับมือใหม่บอกให้ระวังสิ่งมีชีวิตทุกชนิด รวมถึงพืชด้วย
เธอมองไม่เห็นตำแหน่งของพวกมันบนแผนที่ จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
จากตำแหน่งปัจจุบัน บนแผนที่มีหีบสมบัติสองใบอยู่ทางทิศตะวันตก ห่างออกไปราว 200 เมตร ในป่าซานมู่
อูจิ้นเยว่ตัดสินใจไปทางตะวันตกเพื่อเก็บหีบสมบัติก่อน แล้วค่อยดูว่ามีที่ไหนเหมาะจะวางที่หลบภัยหรือไม่
เธอยื่นมือปรับสายสะพายเป้ให้กระชับ มืออีกข้างถือมีดสั้นที่เพิ่งเปิดได้จากชุดของขวัญมือใหม่ ลองทำท่าฟันดูสองสามที
เมื่อตรวจดูคู่มือมือใหม่ ระดับของอาวุธเรียงจากสูงไปต่ำคือ S, A, B, C และ D
เปิดได้อาวุธระดับ C จากชุดของขวัญมือใหม่ก็นับว่าทำให้เธอประหลาดใจมากแล้ว
อูจิ้นเยว่สวมรองเท้าแตะ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ระหว่างเดินก็คอยสังเกตรอบข้างอย่างระมัดระวัง
ระหว่างทางเมื่อเจอพุ่มไม้โปร่ง ๆ เธอก็เอื้อมมือไปถอน กิ่งไม้ที่ร่วงลงมาถูกเก็บเข้าเป้อัตโนมัติ
ส่วนพุ่มไม้ที่ขึ้นหนาทึบ เธอไม่กล้ายื่นมือเข้าไปเด็ดขาด
มองไม่เห็นข้างใน หากมีสัตว์ต่างพันธุ์ตัวเล็กอยู่ก็อันตรายแล้ว
ระยะทางสองร้อยกว่าเมตร อูจิ้นเยว่ไปถึงด้านนอกป่าซานมู่อย่างรวดเร็ว ระหว่างทางเธอเอาแต่ถอนพุ่มไม้จนเก็บ【กิ่งไม้×5】ใส่เป้ได้
ทั้งที่ตอนนี้แดดจัดจ้า แต่ภายในป่าซานมู่กลับไม่มีแสงแดดส่องถึงแม้แต่น้อย ยังไม่ทันเข้าไปก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก ราวกับในป่ากับนอกป่าเป็นคนละโลก
ในคู่มือมือใหม่ หีบสมบัติแบ่งระดับเป็นไม้ เหล็ก เงิน และทอง
อูจิ้นเยว่เห็นหีบเหล็กใบหนึ่งอยู่บริเวณชายป่าด้านนอก รอบกล่องเต็มไปด้วยวัชพืช มันพิงอยู่กับต้นซานมู่และถูกฝังในดินไปครึ่งใบ ดูราวกับเพิ่งงอกขึ้นมาจากพื้นดิน
ห่างจากหีบเหล็กเจ็ดแปดเมตร มีกล่องไม้วางอยู่ข้างกองหิน โดยมีสิ่งอื่นบังไว้ครึ่งหนึ่ง
หีบเหล็กมีแรงดึงดูดใจมือใหม่มากเกินไป
แต่เมื่อมองป่าที่เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ และสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ร้องเตือนในหัวไม่หยุดให้รีบหนี
เธอกัดฟัน ตัดสินใจจดจำตำแหน่งของป่าไว้ก่อน
สร้างที่หลบภัยก่อนดีกว่า
ข้างป่าซานมู่มีลำธารอยู่ เธอเดินเลียบลำธารขึ้นไปทางต้นน้ำราวสองพันกว่าเมตร ในที่สุดก็พบพื้นที่ราบแห่งหนึ่ง
ที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากลำธาร ตักน้ำได้สะดวก พื้นที่สูง และบริเวณใกล้เคียงยังมีทรัพยากรอย่างไม้ด้วย
ดูแล้วเหมาะจะสร้างที่หลบภัยมาก
【ต้องการใช้ไม้กระดาน×50 หญ้าแห้ง×60 ตะปูเหล็ก×15 เพื่อสร้างกระท่อมหญ้าคา (ระดับเริ่มต้น) หรือไม่】
【ใช่】
【สร้างเสร็จแล้ว กระท่อมหญ้าคา (ระดับเริ่มต้น)】
【กระท่อมหญ้าคาที่พร้อมพังครืนได้ทุกเมื่อ: ที่หลบภัยที่ใครมีมือก็สร้างได้ แม้ไม่แข็งแรง แต่ก็พอใช้กันลมกันฝนได้】
เธอใช้นิ้วคีบบานประตูไม้อย่างระมัดระวังแล้วดึงเปิด เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นทันที
เมื่อเข้าไปในบ้าน สิ่งที่เห็นคือพื้นที่เล็ก ๆ ขนาด 15 ตารางเมตร ภายในมีเพียงเตียงไม้หนึ่งหลังกับหน้าต่างที่มีแต่กรอบบานหนึ่ง ส่วนอย่างอื่นไม่มีเลย
อูจิ้นเยว่ปรับตัวเก่งมาก เธอเพียงกวาดตามองและสำรวจโครงสร้างภายในบ้านอย่างคร่าว ๆ ก็เริ่มคิดว่าจะเก็บทรัพยากรต่อไปอย่างไร
ตอนนี้อาหารกับน้ำสำคัญที่สุด
อาหารในเป้ของเธอมีเพียง【ขนมปังอบ×2 ขนมปังโทสต์×2 น้ำแร่×8】คำนวณอย่างไรก็กินได้แค่สองวัน
ถ้าต้องออกแรงทำงาน สองวันก็ยังไม่พอกิน
นอกจากนี้ นอกจากรู้ว่ามีอาหารอยู่ในหีบแล้ว เธอยังไม่รู้ว่ามีแหล่งอาหารอย่างอื่นหรือไม่
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอาหีบเหล็กใบนั้นมาให้ได้
ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ยังอยู่ในระยะคุ้มครองมือใหม่ ต่อให้มีอันตรายก็ยังลดความเสียหายได้ 90% ถ้าอันตรายเกินไปจริง ๆ เธอก็แค่หันหลังวิ่งหนีเท่านั้น
คิดแล้วก็ลงมือทำเลย
เธอหมุนตัวออกจากกระท่อมหญ้าคา แล้วมุ่งหน้าไปยังป่าซานมู่อีกครั้ง