อูจิ้นเยว่จ้องพุ่มไม้เขม็ง พลางค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว ในใจครุ่นคิด
ต้องรีบเพิ่มพลังจิตให้เร็วที่สุด เพื่ออัปเกรดวิชาตามร่องรอยทุกสิ่ง
แผนที่มีไว้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง
แต่กลับมองเห็นแค่ว่าตรงไหนมีของดี มองไม่เห็นอันตราย แบบนี้อันตรายถึงชีวิตจริง ๆ
ถึงจะมีปอปออยู่ด้วย ก็ยังต้องอาศัยปฏิกิริยาตอบสนองของตัวเองมากเกินไปอยู่ดี
แต่เธอยังถอยไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงใบไม้เสียดสีกันซ่า ๆ ก็ดังขึ้น
งูสีเขียวอมฟ้าตัวหนึ่งเลื้อยออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบ
ดวงตาสีแดงชาดจ้องมองอูจิ้นเยว่ ร่างงอโค้ง ปลายลิ้นสีเลือดแลบออกมาไม่หยุด พร้อมส่งเสียงฟ่อขับไล่ศัตรู
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าในช่วงป้องกันสามวันแรก จะได้รับการป้องกันความเสียหายถึง 90% อูจิ้นเยว่จึงหยุดฝีเท้า กำมีดสั้นในมือแน่นขึ้น แล้วชี้ไปทางงูเขียว
งูเขียวหยุดส่งเสียงฟ่อขับไล่ทันที ก่อนขดตัวตั้งท่าเตรียมโจมตี
ในจังหวะที่งูเขียวพุ่งตัวเข้าโจมตีอย่างกะทันหัน เธอก็พุ่งล้มไปด้านข้าง กลิ้งไปบนพื้นหญ้าหนึ่งรอบ
ปอปอในกระเป๋าปล่อยกลิ่นอายอันดุดันออกมาได้อย่างถูกจังหวะ งูเขียวกำลังจะโจมตีเป็นครั้งที่สอง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ มันก็หันหัวแล้วเตรียมพุ่งกลับเข้าไปในพุ่มไม้
อูจิ้นเยว่รีบลุกขึ้นจากพื้น แทงมีดสั้นในมือเข้าที่จุดอ่อนของงูเขียวอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด จากนั้นก็ลากมีดลงอย่างรวดเร็ว จนลำตัวงูเปิดเป็นแผลกว้าง เลือดสีม่วงอมฟ้าพุ่งทะลักออกมา
งูเขียวได้รับบาดเจ็บถึงตาย ลำตัวบิดเกร็งอย่างรุนแรง มันยิ่งพยายามหนีกลับเข้าไปในพุ่มไม้ แต่มีดสั้นที่ปักอยู่ในร่างทำให้มันแทบขยับไม่ได้ มันจึงหันหัวกลับมาหมายจะกัด อูจิ้นเยว่กระชากมีดสั้นออกจากตัวงู แล้วปักลงบนหัวงูในครั้งเดียว
【สังหารงูเขียว (ระดับต่ำ) สำเร็จ ได้รับหีบไม้ ×1 เนื้องู ×3 ถุงน้ำดีงู ×1 พิษงูเขียว ×1】
【พิษงูเขียว: พิษอ่อน ๆ ที่ไม่ถึงตาย แต่สามารถทำให้คุณสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวชั่วคราวได้】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นทำความสำเร็จ <ล่าสัตว์ต่างพันธุ์> สำเร็จ คะแนนความสำเร็จ +1 รางวัล: หีบเหล็ก ×1 แท่งเหล็ก ×10】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นเป็นคนแรกในโซน 47 เซี่ยงหัวที่ทำความสำเร็จ <ล่าสัตว์ต่างพันธุ์> สำเร็จ รางวัลพิเศษ: คะแนนความสำเร็จ 1 แต้ม หีบเหล็ก ×1 ค่าสถานะแบบจัดสรรได้ 1 แต้ม】
ทำความสำเร็จสำเร็จแล้วยังมีรางวัลด้วยเหรอ?
อูจิ้นเยว่เปิดหน้าโปรไฟล์ส่วนตัวดู ในหน้าความสำเร็จมีเพียงเธอกับผู้เล่นอีกคนชื่อเฉินหลินฮั่นที่ครองอันดับหนึ่งร่วมกันทั้งโซน คะแนนความสำเร็จของทั้งคู่เท่ากันที่ 2 แต้ม ส่วนอันดับสองยังไม่มีใคร
ผู้เล่นที่ทำความสำเร็จได้เป็นคนแรกย่อมได้รับรางวัล แต่จะได้รับรางวัลพิเศษก็ต่อเมื่อเป็นคนแรกของทั้งโซนเท่านั้น
หีบพยายามหน่อยก็ยังหาได้ แต่ค่าสถานะแบบจัดสรรได้นี่ต่างหาก เป็นหนทางเดียวในตอนนี้ที่จะช่วยให้เธอเพิ่มค่าจิตใจและอัปเกรดวิชาตามร่องรอยทุกสิ่งได้
อูจิ้นเยว่ยิ่งมีแรงฮึดในการเก็บทรัพยากรขึ้นมาทันที เธอลูบหัวกระต่ายของปอปอไปทีหนึ่ง กำหมัดแน่น แล้วพูดกับปอปออย่างฮึกเหิมสุดขีด
“ปอปอเก่งมาก ประสานงานกันได้ดีจริง ๆ ยังรู้จักเตือนฉันว่ามีอันตรายด้วย ต่อไปก็พยายามให้เต็มที่นะ ตอนเย็นจะให้ขนมปังถั่วแดงเป็นรางวัล!”
ปอปอตื่นเต้นจนใช้กรงเล็บตะกุยกระเป๋าสองสามครั้ง ก่อนร้องออกมาอย่างมีความสุข
อูจิ้นเยว่จ้องปอปอในกระเป๋า คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่ากระต่ายน้อยที่ดูไม่มีพิษภัยเลยสักนิดจะเป็นสัตว์ต่างพันธุ์ระดับสูงได้อย่างไร ทั้งที่งูเขียวที่เธอเพิ่งฆ่าไปก็เป็นแค่สัตว์ต่างพันธุ์ระดับต่ำเท่านั้น
คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด เธอใช้ค่าสถานะแบบจัดสรรได้หนึ่งแต้มนั้นเพิ่มให้ค่าจิตใจ หลังจากนั้นค่าจิตใจของอูจิ้นเยว่ก็เพิ่มเป็น 21 สำเร็จ เธอเงยหน้าดูเวลา พบว่าตอนนี้เที่ยงวันแล้ว
ค่าความอดทนเหลืออีก 5 แต้ม เธอหยิบขนมปังอบชิ้นหนึ่งออกจากเป้ หักแป้งกรอบด้านนอกเล็กน้อยป้อนให้ปอปอ แล้วรีบกินส่วนที่เหลือจนหมด
ตลอดสองชั่วโมงถัดมา อูจิ้นเยว่ไม่พบสัตว์ต่างพันธุ์เลย และแผนที่ในหัวก็ไม่มีหีบปรากฏขึ้นอีก
แต่เธอจะไม่ยอมพลาดโอกาสเก็บทรัพยากรแม้แต่นิดเดียว จึงสวมถุงมือกันน้ำสำหรับกิจกรรมกลางแจ้ง แล้วเดินไปถอนพุ่มไม้กับหญ้าแห้งรอบตัวไปด้วย
【ได้รับไม้ ×15 หญ้าแห้ง ×20】
เดินมาเนิ่นนาน ในที่สุดอูจิ้นเยว่ก็เห็นหีบใบหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือบนแผนที่ในหัว เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องกลับถึงที่หลบภัยก่อนหกโมง เธอก็เร่งฝีเท้า วิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้าไป
กลับถึงเร็วหน่อยยังดีกว่ากลับแบบฉิวเฉียด
ไม่นานเธอก็มาถึงตำแหน่งหีบที่เห็นบนแผนที่ แต่เมื่อมองสนามหญ้าว่างเปล่าตรงหน้า อูจิ้นเยว่ก็เกาศีรษะ
หีบอยู่ไหน? แผนที่บอกว่าอยู่ตรงนี้นี่นา
เธอเดินวนไปวนมารอบบริเวณที่ทำเครื่องหมายหีบไว้ แต่มีเพียงวัชพืชเต็มไปหมด หรือว่าแผนที่จะผิดพลาดกันนะ?
แต่เมื่อนึกถึงครั้งก่อน ๆ ที่เธอหาหีบ แผนที่ก็แม่นยำมาตลอด หรือว่าหีบไม่ได้อยู่บนพื้น แต่อยู่ใต้ดินตรงนี้?
คิดได้ก็ลงมือทำ อูจิ้นเยว่หยิบโต๊ะคราฟต์ออกมา
【โต๊ะคราฟต์: วางวัสดุลงไปเพื่อประกอบเป็นสิ่งของ ไม่มีสิ่งของใดที่ประกอบไม่ได้ มีแต่ผู้ใช้ที่ขาดแคลนวัสดุเท่านั้น!】
เธอรีบค้นหาวัสดุสำหรับประกอบพลั่วในคู่มือมือใหม่ ต้องใช้ไม้สองชิ้น
เธอหยิบไม้สองชิ้นออกมาวางบนโต๊ะคราฟต์ ได้ยินเพียงเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น
【ประกอบพลั่วไม้ระดับ D (ความทนทาน 50) ×1 สำเร็จ】
อูจิ้นเยว่หยิบพลั่วไม้ขึ้นมาลองชั่งน้ำหนักด้วยมือ รู้สึกว่าหนักกำลังดี น่าจะเหวี่ยงไหว
เวลาไม่คอยท่า เธอเช็ดเหงื่อบนใบหน้าแล้วเริ่มขุดด้วยพลั่วไม้
ดินที่อยู่ห่างจากลำธารค่อนข้างแข็ง หลังจากขุดไปสี่สิบนาที ในที่สุดพลั่วของอูจิ้นเยว่ก็ชนเข้ากับวัตถุแข็งชิ้นหนึ่ง
เธอค่อย ๆ ปัดดินด้านบนออก หีบไม้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เมื่อฝ่ามือสัมผัสกล่องไม้ มันก็ถูกเก็บเข้าเป้โดยอัตโนมัติ อูจิ้นเยว่หรี่ตาลง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าดินด้านล่างเหมือนจะมีไส้เดือนอยู่สองตัว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมในการเติบโตดีเกินไปหรือไม่ ไส้เดือนของโลกนี้ตัวอ้วนกว่าไส้เดือนบนบลูสตาร์อย่างน้อยสามเท่า
เพราะก่อนหน้านี้ถูกหีบกดทับไว้ ตอนนี้พวกมันจึงดูเหมือนใกล้ตาย ขยับตัวอย่างแผ่วเบา พันกันอยู่ด้วย
อูจิ้นเยว่ก้มตัวลง เอื้อมมือออกไปขุดไส้เดือนจากดินอย่างเต็มแรง ด้วยความคิดว่าไม่ควรปล่อยให้ทรัพยากรเสียเปล่า เธอจึงเก็บพวกมันเข้าเป้
【ได้รับไส้เดือน ×2】
【ไส้เดือน: ใช้ทำเหยื่อระดับต่ำได้】
หลังเก็บไส้เดือนเสร็จ เธอดื่มน้ำหนึ่งขวดแล้วดูเวลา
ตอนนี้สามโมงแล้ว เหลืออีกสามชั่วโมงก่อนหกโมง ไปต่อไม่ได้แล้ว
เธอออกมาจากที่หลบภัยไกลมากแล้ว ต้องรีบกลับไป
โชคดีที่เธอมีวิชาตามร่องรอยทุกสิ่ง แม้ระยะตรวจจับจะมีแค่ 500 เมตร แต่เพียงจำจุดสังเกตไว้ทุก ๆ สองสามร้อยเมตร เธอก็กลับไปตามเส้นทางเดิมได้
อีกอย่าง เป้ก็ใกล้เต็มแล้ว ต่อให้มีเวลาก็เก็บทรัพยากรต่อไม่ได้
เมื่อนึกถึงหีบทั้งสี่ใบที่ได้มาในเป้ อูจิ้นเยว่ก็อดใจรอความสุขจากการสุ่มรางวัลอีกครั้งไม่ไหว เธอเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังที่หลบภัย
เธอเลิกเก็บวัสดุชิ้นเล็ก ๆ ระหว่างทางแล้ว มีเวลาแค่สามชั่วโมง ต้องรีบกลับไปถึงที่หลบภัยให้เร็วที่สุด ขนแกะนิดหน่อยพวกนี้ยังไม่สำคัญเท่าชีวิตของเธอ
ระหว่างทางกลับ อูจิ้นเยว่เด็ดใบไม้ใบใหญ่และนุ่มจากต้นไม้หลายใบอย่างใส่ใจ ตั้งใจจะทำรังให้ปอปอ
เธอนอนบนเตียงไม้แข็ง ๆ นั่นได้ แต่ปอปอควรได้นอนในรังของตัวเอง
หนึ่งคนหนึ่งกระต่ายรีบเร่งเดินทางกันสุดชีวิต ในที่สุดก็มาถึงที่หลบภัยก่อนฟ้ามืด
ปิดกระท่อมหญ้า ใส่กลอนประตูที่ดูราวกับใกล้จะหลุดเต็มทีเข้าไป อูจิ้นเยว่ก็กลับมายืนอยู่ภายในที่หลบภัยอีกครั้งในที่สุด
เธอมองระบบ เวลาเหลืออีกยี่สิบนาทีก่อนหกโมง
เหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดก็ได้พักแล้ว