อูจิ้นเยว่ทิ้งตัวลงบนเตียงดังปั้ก ยืดเส้นยืดสายครั้งใหญ่ ปอปอก็คลานออกมาจากกระเป๋าแล้วแผ่แบนเป็นแผ่นเหมือนขนมแป้งรูปกระต่าย ดูท่าจะเหนื่อยหมดแรงไม่ต่างกัน
เธอนอนบนเตียงไม้ ลูบปอปอที่อยู่บนตัว พลางมองหญ้าแห้งเหนือศีรษะที่บางจนแทบจะโปร่งแสง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าที่หลบภัยแห่งนี้ไม่ชอบมาพากล
เคยมีที่หลบภัยไหนที่คำอธิบายเป็นกระท่อมหญ้าคาโย้เย้ใกล้พังแบบนี้บ้าง?
ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย
ลองตรวจดูเงื่อนไขการอัปเกรดที่หลบภัยดีกว่า
【วัสดุที่ต้องใช้ในการอัปเกรดกระท่อมหญ้าคา (ระดับเริ่มต้น) เป็นกระท่อมหญ้าคา (ระดับสูง): ไม้กระดาน ×60 หญ้าแห้ง ×80 ตะปูเหล็ก ×30】
หญ้าแห้งเธอเก็บเพิ่มจากพุ่มไม้ได้ ส่วนตะปูเหล็กเป็นของแปรรูป ไม่รู้ว่าจะหาได้จากการเปิดหีบสมบัติเท่านั้นหรือเปล่า ส่วนไม้กระดานก็แตกต่างจากไม้ที่เธอตัดได้วันนี้แค่ตัวอักษรเดียว
เปิดคู่มือมือใหม่ค้นดูดีกว่า
อูจิ้นเยว่เปิดคู่มือมือใหม่อย่างคล่องแคล่ว
【ตะปูเหล็กทำได้ที่โต๊ะคราฟต์โดยใช้แท่งเหล็ก แท่งเหล็ก 1 แท่งทำตะปูเหล็กได้ 10 ตัว】
【ไม้กระดานทำได้ที่โต๊ะคราฟต์โดยใช้ไม้ ไม้ 1 ท่อนทำไม้กระดานได้ 4 แผ่น】
งั้นแท่งเหล็ก 10 แท่งที่ได้จากความสำเร็จวันนี้ก็เอาไปทำตะปูเหล็กได้ 100 ตัวสินะ
ส่วนไม้ ตอนนี้คงทำได้แค่ค่อย ๆ ไปตัดต้นไม้
พอคิดเรื่องที่หลบภัยเสร็จ อูจิ้นเยว่ก็จับปอปอวางไว้ข้าง ๆ แล้วลุกพรวดขึ้นจากเตียงไม้ หยิบหีบไม้สองใบกับหีบเหล็กสองใบที่ได้มาวันนี้ออกจากเป้ด้วยความตื่นเต้น ก่อนถูมือไปมา
ในที่สุดก็ถึงช่วงจับฉลากอันน่าตื่นเต้นแล้ว!
ปอปอมองอูจิ้นเยว่ตรงหน้า ราวกับกำลังแสดงละครใบ้ เธอหยิบสิ่งที่มันมองไม่เห็นออกจากเป้แล้ววางลงบนเตียง ปอปอจึงส่งเสียงร้องอย่างงุนงง
“ปอปอ?”
เห็นปอปอมองมือเธออย่างแปลกใจ เธอก็หยิบหีบไม้ขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้ามัน
“ปอปอ นี่คืออะไร?”
ปอปอเอียงคออย่างสงสัย จากนั้นก็ถีบขาหลังกระโดดพุ่งชนหีบไม้
อูจิ้นเยว่หลบหีบไม้ไม่ทัน ได้แต่มองปอปอพุ่งเข้ามาราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ก่อนทะลุผ่านหีบสมบัติไปราวกับมันเป็นอากาศ แล้วตกลงบนเตียงไม้ กระโดดดึ๋ง ๆ อยู่ตรงนั้น
อูจิ้นเยว่เบิกตากว้าง มองหีบสมบัติในมือ
หีบนี้เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าเป็นของจริง
แต่ปอปอกลับมองไม่เห็นและสัมผัสหีบไม่ได้ ทว่ามองเห็นและกินอาหารที่เปิดออกมาจากหีบได้?
หีบสมบัตินี้อาจไม่ใช่สิ่งของจากโลกใบนี้ก็ได้ ไม่อย่างนั้นปอปอที่เป็นสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นจะมองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ได้อย่างไร?
อูจิ้นเยว่เห็นปอปอร้องโวยวายอยู่ตรงหน้า จึงหยิบขนมปังถั่วแดงออกมาชิ้นหนึ่ง วางไว้บนใบไม้ที่พับกลับมาเมื่อครู่ แล้วอุ้มมันไปวางตรงนั้น ตั้งใจจะใช้อาหารปิดปากมัน
เห็นมันกินอย่างเอร็ดอร่อย อูจิ้นเยว่ก็วางใจ
ถ้าปอปอคอยตื๊อถามว่า “อากาศ” ในมือเธอคืออะไร ก็คงอธิบายลำบากจริง ๆ
เปิดหีบสมบัติก่อนดีกว่า อูจิ้นเยว่ใช้ชุดนอนเช็ดมือ จากนั้นประนมมือแล้วท่องในใจ
ชำระล้างโชคร้าย ขอให้โชคดีเข้าสิง ขอให้โชคดีเข้าสิง!
พอท่องคาถาสูตรเฉพาะของตัวเองจบ เธอก็เปิดหีบไม้สองใบอย่างศรัทธา
【ต้องการเปิดหีบไม้ ×2 หรือไม่】
【ใช่】
【ได้รับ: น้ำแร่ ×8 หมั่นโถว ×4 ขนมปังโทสต์ ×2 ขนมเปี๊ยะไข่แดง ×1 ไส้กรอกแฮมบรรจุถุง ×1 ขนมปังนมผึ้ง ×2 ถุงเท้าครึ่งแข้ง ×1 เสื้อกล้ามผู้ชาย ×1 เทียนไข ×5】
ระบบเก็บของที่เปิดออกมาเข้าเป้อัตโนมัติไม่สำเร็จ เพราะช่องเป้เต็มทั้งหมด สิ่งของจึงกระจัดกระจายอยู่เต็มเตียงไม้
ปอปอที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตายเงยหน้าขึ้นมอง
!!!!!!
ปอปอ ปอปอ ของกินเต็มไปหมดเลย!
ปอปอที่น้ำลายแทบไหลก้มมองขนมปังถั่วแดงที่ตัวเองกินไปครึ่งหนึ่งก่อน จากนั้นก็เงยหน้าจ้องกองอาหารตรงหน้าโดยไม่ลังเล รีบยืดตัวขึ้นแล้ววิ่งพุ่งเข้าใส่อาหารแสนอร่อย
ก่อนหน้านี้มันใช้ชีวิตลำบากขนาดไหนกันนะ! ทำไมจู่ ๆ ถึงมีของอร่อยมากมายขนาดนี้!
ขณะที่ปอปอกำลังจะพุ่งเข้าใส่อาหาร อูจิ้นเยว่ก็คว้าหนังคอด้านหลังของมันไว้ ยกตัวลอยขึ้นมา แล้วดีดหน้าผากมันหนึ่งที
“ห้ามกิน นี่เป็นเสบียงของเราสำหรับวันต่อ ๆ ไป”
“ปอปอต้องช่วยฉันให้มากกว่านี้ เราถึงจะได้ของอร่อยมาเพิ่ม ปอปอถึงจะมีของอร่อยกินมากขึ้น”
ได้ยินแบบนั้น หัวกระต่ายที่เคยเชิดชูของปอปอก็ตกลงมาทันที มันครางหงิง ๆ อย่างเศร้าสร้อย
“ปอ ปอปอ...”
เธอวางปอปอกลับลงตรงหน้าขนมปังถั่วแดง มันหงอยเหงาจนแม้แต่ขนมปังถั่วแดงแสนอร่อยตรงหน้าก็ยังกินไปทำหน้าหงิกไป
อูจิ้นเยว่ลองคิดดู วันนี้ปอปอเพิ่งเจอสัตว์ต่างพันธุ์เป็นครั้งแรกก็รู้จักเตือนเธอว่ามีอันตราย แถมยังร่วมมือกับเธอฆ่างูเขียวได้ด้วย
อูจิ้นเยว่หยิบขนมเปี๊ยะไข่แดงเพียงชิ้นเดียวที่ได้จากหีบไม้เมื่อครู่ หักออกครึ่งหนึ่งวางไว้บนใบไม้ แล้วลูบขนฟู ๆ ของปอปอ
“ขนมเปี๊ยะไข่แดงครึ่งชิ้นนี้เป็นรางวัลที่ปอปอเตือนฉันว่ามีอันตรายวันนี้”
ปอปอที่ก่อนหน้านี้ยังอารมณ์ไม่ดี พอเห็นขนมเปี๊ยะไข่แดงครึ่งชิ้นตรงหน้า ความเศร้าหมองก็หายวับไปทันที
มันกระโดดดุ๊กดิ๊กขึ้นมาบนตักอูจิ้นเยว่ด้วยขาสั้น ๆ อย่างตื่นเต้น ใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ถูไถเธอไปมา
พอแสดงความตื่นเต้นเสร็จ มันก็กระโดดกลับลงไปบนใบไม้ แล้วก้มหน้าก้มตากินมื้อเย็นต่อ
อูจิ้นเยว่ก็กินขนมเปี๊ยะไข่แดงที่เหลืออีกครึ่งชิ้น เพิ่มค่าความอดทนได้ 1 แต้ม
เมื่อนึกถึงว่าวันนี้เธอกินแค่ขนมปังอบสองชิ้นกับน้ำแร่สองขวด เธอก็หยิบขนมปังโทสต์ที่วันนี้แบ่งให้ปอปอกินไปหนึ่งแผ่นออกมา แล้วจัดการส่วนที่เหลือพร้อมกับน้ำแร่หนึ่งขวดจนหมด
ค่าความอดทนฟื้นกลับมาเป็น 8 แต้ม
เธอต้องคอยสังเกตค่าความอดทนของตัวเองตลอด ไม่อย่างนั้นถ้าต่ำกว่า 2 จะเข้าสู่สภาวะเชื่องช้า
แม้จะไม่รู้ว่าสภาวะเชื่องช้ารู้สึกอย่างไร หรือการเคลื่อนไหวของเธอจะกลายเป็นภาพช้าหรือเปล่า?
อูจิ้นเยว่ส่ายหน้า แค่ฟังคำว่าเชื่องช้าก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องดี
วิชาตามร่องรอยทุกสิ่งยังตรวจจับสัตว์ต่างพันธุ์ไม่ได้ เธอยังต้องพึ่งปอปอให้คอยเตือนภัย จึงควรใจดีกับปอปอหน่อย
แต่เวลาเปิดหีบสมบัติก็ต้องไปเปิดในที่ที่ปอปอมองไม่เห็น
ปอปอมองไม่เห็นหีบสมบัติ แต่เห็นของที่เปิดออกมาจากหีบได้
อาหารที่เธอเปิดได้ตอนนี้มีมากพอจะเลี้ยงปอปอ แต่เธอไม่อยากให้มันติดนิสัยว่าพอเปิดหีบสมบัติก็จะได้กิน
เธออยากให้ปอปอรู้ว่า ต้องทำงานถึงจะมีข้าวกิน
อูจิ้นเยว่ตรวจดูเป้ พบว่าของอัดแน่นเต็มไปหมด จึงเปิดโต๊ะคราฟต์กับคู่มือมือใหม่ ดูว่ามีสิ่งของอย่างกล่องสำหรับเก็บของให้ทำได้หรือไม่
【ตู้เก็บของขนาดเล็กทำได้ที่โต๊ะคราฟต์โดยใช้ไม้ ไม้ 1 ท่อนทำตู้เก็บของขนาดเล็กได้ 1 ใบ ไม้ 2 ท่อนทำตู้เก็บของขนาดใหญ่ได้ 1 ใบ】
【ตู้เก็บของขนาดเล็กมีพื้นที่ 20 ช่อง ตู้เก็บของขนาดใหญ่มีพื้นที่ 50 ช่อง】
ในเป้ของเธอยังเหลือไม้อีกสองท่อน วันนี้ต้องทำตู้เก็บของสักใบ ไม่อย่างนั้นกระท่อมหญ้าคาก็เล็กอยู่แล้ว ถ้าวางของกองไว้บนพื้นหมด เกรงว่าเธอจะไม่มีที่ให้ยืน
อูจิ้นเยว่จ้องโต๊ะคราฟต์พลางลูบคาง
ตู้เก็บของขนาดเล็กมีพื้นที่ 20 ช่อง ส่วนขนาดใหญ่มี 50 ช่อง ทำใบใหญ่ดีกว่า ได้พื้นที่เพิ่มอีกตั้ง 10 ช่อง
【ต้องการใช้ไม้ ×2 เพื่อสร้างตู้เก็บของขนาดใหญ่หรือไม่】
【ใช่】
【สร้างสำเร็จ!】
อูจิ้นเยว่เห็นกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสตรงหน้า จึงเก็บของทั้งหมดบนเตียงลงไป รวมถึงของอื่น ๆ ในเป้ด้วย ยกเว้นอาหาร น้ำ โต๊ะคราฟต์ ขวาน และมีดสั้น เธอก็ยัดลงกล่องไปด้วยทั้งหมด
เก็บของเสร็จแล้ว เธอนั่งบนเตียงไม้ หันหน้าไปมองหน้าต่าง
เงาขนาดใหญ่ปกคลุมผืนดิน ท้องฟ้าด้านนอกค่อย ๆ มืดลง ภายในกระท่อมหญ้าคาก็มืดสลัวตามไปด้วย
ฟ้ามืดแล้ว