เอาเถอะ เดี๋ยวเธอค่อยไปอาบน้ำที่ห้องเก็บของ
ยังไงก็แค่เช็ดตัวกับสระผมเท่านั้น
คิดได้ดังนั้น เธอก็อุ้มปอปอกลับไปวางบนเตียง
ตอนนี้ปอปอถึงได้รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น สมองที่ว่างเปล่ากลับมาทำงานอีกครั้ง
มันนิ่งอึ้งไปสิบวินาที ก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นยืนทันที ขนพองฟูพลางส่งเสียงฮึดฮัดดังลั่น
“ปอปอ! ปอปอ!”
สัตว์สองเท้านี่น่ารำคาญชะมัด!
เห็นกระต่ายน้อยขนพองฟู อูจิ้นเยว่ก็ลูบขนปอปอสองสามทีเป็นเชิงปลอบใจ
“เอาละ ไม่ได้แอบมองอะไรสักหน่อย ปอปอเป็นกระต่ายน้อยที่น่ารักจะตาย”
เห็นกระต่ายน้อยยังทำท่าขนพองฟูอยู่ อูจิ้นเยว่จึงตัดสินใจหาอะไรให้มันกินเพื่อปลอบใจ
“อืม... ปอปออยากกินผลเขียวเขียวอร่อย ๆ ตอนนี้ไหม?”
ปอปอเป็นกระต่ายน้อยที่ปลอบง่ายมาก พอได้ยินคำว่า ‘ของอร่อย’ เสียงฮึดฮัดไม่พอใจก็เปลี่ยนเป็นเสียงออดอ้อนทันที
“ปอ... ปอปอ...”
หัวน้อย ๆ ของมันอดไม่ได้ที่จะถูไถข้อมืออูจิ้นเยว่ ดวงตาใสแจ๋วมองเธอ
ปอปออยากกิน!
อูจิ้นเยว่หยิบผลเขียวเขียวออกมาหนึ่งผล วางไว้บนใบไม้
ปอปอรีบขยับเข้าไปใกล้ สูดดมสองครั้ง ก่อนจะถอยกรูดออกมาอย่างรวดเร็ว เว้นระยะห่างจากผลไม้ แล้วจ้องผลเขียวเขียวด้วยสีหน้าจริงจัง
หลังจ้องอยู่นานหนึ่งนาที กระต่ายน้อยก็ยังไม่ยอมกินผลเขียวเขียวทันที
ขณะที่อูจิ้นเยว่กำลังจะอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปหยิบมัน ปอปอก็พุ่งพรวดขึ้นมา...
แล้วกระโดดโลดเต้นอยู่รอบผลเขียวเขียว?
เห็นปอปอเต้นวนไปรอบ ๆ ผลเขียวเขียวราวกับกำลังเชิดสิงโต