“พวกคุณคุยอะไรกันอยู่?” เจียงมู่อวิ๋นถาม สายตาจับอยู่ที่มู่จี้ไป๋ แววตาฉายความสงสัยเล็กน้อย
มู่จี้ไป๋ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวข้อเสนอเรื่องร่วมมือเมื่อครู่นี้ซ้ำอีกครั้ง
“...เรื่องก็เป็นแบบนี้”
“ป้อมปราการสีชาดมีประตูอยู่สี่บาน กำลังคนของฉันรับผิดชอบฝั่งตะวันออก ใต้ และตะวันตกได้ แต่ประตูเหนือ ต้องยกให้พวกคุณ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนไปยังเจียงมู่อวิ๋น น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ผู้บุกรุกอาจเพ่งเป้าหลักไปที่เพื่อนคนนี้ของพวกคุณ”
“พวกนั้นอาจรีบไปถึงประตูเหนือเป็นที่แรก แล้วไม่สนอะไรทั้งนั้น...เพื่อฆ่าคุณ เพราะฉะนั้น ประตูเหนือจะเป็นจุดที่รับแรงกดดันมากที่สุด”
เจียงมู่อวิ๋นฟังจบ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ “เข้าใจแล้ว”
เขาชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว
เมื่อก่อนตอนเล่นเกมกับอวี่หวย เขามักเลือกอาชีพสายรักษาและสนับสนุนอยู่เสมอ บ่อยครั้งที่เพราะรักษาได้ทันท่วงทีและคุ้มกันเพื่อนร่วมทีมได้ดีเกินไป จึงถูกผู้เล่นคนอื่นไล่ฆ่าทั้งในสนามรบหรือเวลาประลองกัน
แม้ตอนนี้จะไม่ใช่เกมแล้ว
แต่โดยเนื้อแท้ก็เหมือนกัน
【มาเลย ให้พวกมันมา】
【ฆ่าให้หมด ฆ่าให้หมดทุกตัว】
【อย่าให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว】
เสียงเย็นเยียบปนตื่นเต้นเล็กน้อยของเจียงหลีเยว่ดังวนซ้ำอยู่ในหัวลู่ยวี่หวย ราวกับสวดมนต์ไม่หยุด จนขมับเขากระตุกตุบ ๆ