“หอนาฬิกาอยู่ตรงนั้น แค่เงยหน้าก็เห็นแล้ว”
อาโหย่วยกมือชี้ไปข้างหน้า
ทุกคนมองตามทิศทางที่เขาชี้ไป และก็เห็นหอคอยรูปทรงแปลกตาตั้งอยู่จริง ๆ บนยอดมีนาฬิกาขนาดใหญ่แขวนอยู่ ภายในหน้าปัดมีเข็มนับไม่ถ้วน บ้างหมุนย้อนเข็ม บ้างหมุนตามเข็ม บางเข็มหมุนเร็ว บางเข็มหมุนช้า
เจียงหลีเยว่เอียงคออย่างสงสัย
แปลกจริง อาคารเด่นขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นได้ยังไง?
ไม่ใช่แค่เธอ คนอื่น ๆ ก็สงสัยเช่นกัน
อาชาจิบชาไปสองอึก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “แปลกแฮะ เมื่อครู่ทำไมถึงไม่เห็นหอนาฬิกานี่ล่ะ?”
“เพราะมันพิเศษมาก ก่อนจะรู้ว่าเมืองนี้มีหอนาฬิกาอยู่ จะมองไม่เห็นว่ามันมีอยู่จริง” เสียงของอาโหย่วแหบพร่า “แถมยังเข้าใกล้มันได้ยากมากด้วย”
“ก่อนหน้านี้พวกเราเดินกันเต็มวัน ทั้งที่หอนาฬิกาอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่พอเดินผ่านถนนสายหนึ่งไป กลับย้อนกลับมายังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง”
“เส้นเวลาและฉากรอบตัวจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ พวกคุณ...ต้องเตรียมตัวให้ดี”
“หอนาฬิกานั่น ดูเหมือนไม่อยากให้ใครเข้าใกล้”
ขณะพูด แววเหนื่อยล้าอย่างหนักพลันปรากฏในดวงตาเขา
ลู่ยวี่หวยเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน “ยิ่งต้องไปดูให้เห็นกับตาแล้วล่ะ”
ยิ่งไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ ก็ยิ่งแสดงว่าข้างในซ่อนเบาะแสสำคัญเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้น มู่จี้ไป๋ก็เข้าไปในหอนาฬิกาแล้วไม่ใช่หรือ?
ไม่ว่าจะมองจากเหตุผลหรือความรู้สึก พวกเขาก็ต้องไปที่นั่น
เปิ่นเยว่เหลือบมองอาโหย่วที่บาดเจ็บกับสมาชิกทีมคนอื่น ๆ ก่อนหยิบยาเร่งฟื้นฟูและยาเพิ่มอายุขัยออกจากกระเป๋า วางลงบนพื้น แล้วถอยหลังไปหลายก้าว
“พวกคุณบาดเจ็บหนักมาก หาที่ปลอดภัยพักก่อน แล้วรักษาแผลให้ดี”
อาโหย่วมองยา ขยับริมฝีปากเล็กน้อย
ดูเหมือนเขามีเรื่องอยากพูดมากมาย แต่สุดท้ายก็เพียงก้าวเข้ามาอย่างระแวดระวัง ก้มลงเก็บของ แล้วมองเปิ่นเยว่ด้วยสีหน้าซับซ้อน