เงามหึมาของหอนาฬิกาทอดลงมาปกคลุม เข็มนาฬิกาที่หมุนสะเปะสะปะเหนือศีรษะส่งเสียงกึกกักถี่รัว
ทุกคนเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง
ลู่ยวี่หวยเลิกคิ้วเล็กน้อย «ถึงกับส่งตัวเองมาให้ถึงที่เลยหรือเนี่ย รู้สึกว่ามีแผนอะไรอยู่แฮะ»
«ถึงข้างในจะมีแผนอะไร ก็ต้องเข้าไปดูให้รู้ว่าแผนอะไร» อาชาจิบชาร้อน น้ำเสียงยังคงเอื่อยเฉื่อย
ฐานของหอนาฬิกาไม่มีประตู
เจียงหลีเยว่เพิ่งเดินไปข้างหน้าสองก้าว กำแพงสีเทาขาวก็แยกออกจากกัน เผยให้เห็นทางเข้ามืดสนิท กระแสลมเย็นเยียบพัดกรูออกมา หอบเส้นผมข้างหูของเธอให้ปลิวไหว
เจียงมู่อวิ๋นก้าวมาข้างหน้า ยืนเคียงข้างน้องสาวแล้วเอ่ยเสียงเบา «ตามพี่ให้ดี»
«ได้เลย»
ทุกคนกระชับขบวน แล้วทยอยก้าวเข้าไปในหอนาฬิกา
ทันทีที่ข้ามธรณีทางเข้า พื้นใต้เท้าก็หายวับไปในพริบตา ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา
ทุกคนร่วงลงไปพร้อมกัน
ไม้เท้าในมือเจียงมู่อวิ๋นส่องแสงสีเขียว เถาวัลย์หลายเส้นเลื้อยรัดเอวคนรอบข้างอย่างรวดเร็ว เชื่อมทุกคนในขบวนเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา
พวกเขาร่วงลงไปเพียงไม่กี่วินาที
เท้าของเจียงหลีเยว่กลับมาเหยียบสิ่งของได้อีกครั้ง พอก้มลงมองก็พบว่าใต้เท้ามีเพียงเศษหินแตก ๆ ก้อนหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ
ภายในหอนาฬิกากว้างใหญ่กว่าที่เห็นจากด้านนอกมาก
ไม่มีผนัง และมองไม่เห็นยอดด้านบน
รอบด้านปกคลุมด้วยความว่างเปล่า หมอกสีเทาขาวแผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา แสงเลือนรางซึมผ่านหมอกออกมา ส่องให้เห็นสิ่งของนับไม่ถ้วนที่ลอยอยู่
ลูกตุ้มนาฬิกาหัก โต๊ะเก้าอี้คว่ำ หนังสือเหลืองกรอบ อาวุธขึ้นสนิม.....