หลังกินข้าวเสร็จ เจียงหลีเยว่ทักทายคนอื่นแล้วเข้าไปในฐานที่มั่น
กลางค่าย หลินหมานกำลังยอง ๆ ปรับแต่งหุ่นยนต์ตัวกลมเป็นขั้นตอนสุดท้าย
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง ศีรษะเกลี้ยงเกลาสะท้อนแสงคบเพลิงในค่ายจนเป็นประกายวาววับ เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงหลีเยว่ รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นทันที
“เสี่ยวหลี!” หลินหมานลุกขึ้นยืน ปัดคราบน้ำมันบนมือพลางพูดอย่างตื่นเต้น “หุ่นยนต์ใกล้เสร็จแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้าย”
“เธอต้องวางมือตรงนี้ ให้มันคุ้นเคยกับคลื่นพลังของเธอ แบบนี้ก็ถือว่ารับเธอเป็นเจ้านายแล้ว ตอนนี้ระดับของฉันยังต่ำเกินไป เลยสร้างหุ่นยนต์ระดับสูงกว่านี้ไม่ได้ มันก็เลยเข้าใจได้แค่คำสั่งเก็บของ...”
หลินหมานรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ถ้าระดับสูงขึ้น เธออาจเพิ่มความสามารถอื่น ๆ นอกเหนือจากการเก็บของได้อีก
อย่างเช่น ทำความสะอาด? โจมตี? ปกป้อง?
“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” เจียงหลีเยว่ตอบ
แค่ช่วยเก็บเหรียญทองแดงได้ก็นับว่าช่วยเธอได้มากแล้ว
เธอเดินไปหาหุ่นยนต์ช่วยงาน แล้วยื่นมือไปวางบนแกนรับสัมผัสของมัน ก่อนถ่ายเทพลังของตัวเองเข้าไป
วินาทีถัดมา ดวงตาของหุ่นยนต์ก็สว่างวาบขึ้นทันที
เจียงหลีเยว่หยิบเหรียญทองแดงกำมือหนึ่งจากกระเป๋ามาโปรยลงบนพื้น เหรียญกระเด็นกลิ้งออกไปไกลหลายเมตร ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง
โดยไม่ต้องให้เธอออกคำสั่ง หุ่นยนต์ก็หมุนคอไปมา ล้อเล็กทั้งสี่ที่ถูกยกสูงขึ้นหมุนครืด ๆ แล้วไถลไปทางที่เหรียญกระจายอยู่
มือกลทั้งสองข้างกางออก คีมตรงปลายขยับอย่างคล่องแคล่ว คีบเหรียญทองแดงขึ้นมาหลายเหรียญแล้วใส่ลงในช่องเก็บของตรงท้อง ท่าทางดูอุ้ยอ้าย แต่กลับเคลื่อนไหวได้เร็วทีเดียว