วันรุ่งขึ้น เจียงหลีเยว่ตื่นขึ้นมา ล้างหน้าแปรงฟัน กินอาหารเช้าที่พี่ชายทำให้เสร็จแล้ว ก็เข้าไปยังฐานที่มั่น
ทันทีที่เข้าไปในฐานที่มั่น เธอก็เห็นหลินหมานนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ตรงหน้ามีชิ้นส่วนขนาดต่างกันวางเรียงเป็นแถว มือทั้งสองข้างกับแก้มเปื้อนคราบน้ำมัน ดูเหมือนกำลังประกอบของใหม่อะไรสักอย่าง
เมื่อได้ยินเสียง หลินหมานก็เงยหน้ามอง ดวงตาพลันเป็นประกาย
“เสี่ยวหลี เมื่อคืนฉันทำระเบิดเหนียว ระเบิดควัน แล้วก็ระเบิดแรงสูงแบบปรับปรุงใหม่ไว้หลายลูก เธอมีอันไหนที่ใช้ได้บ้างไหม?”
“....เธอทำทั้งคืนเลยเหรอ?”
หลินหมานเม้มปาก พยักหน้าอย่างเขิน ๆ “อืม....ฉันนอนไม่ค่อยหลับ อาจเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไป ก็เลย....”
“กินอาหารเช้าหรือยัง?”
เจียงหลีเยว่เข้าใจแรงฮึดของหลินหมานดี เพราะตอนที่เธอเกิดใหม่เข้ามาในเกมแรก ๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน แทบไม่อยากหลับอยากนอน ใช้เวลาทั้งหมดขลุกอยู่ในเกม
หลินหมานยิ้ม “กินแล้ว”
“อืม” เจียงหลีเยว่เหลือบมองระเบิดที่วางอยู่ข้างเท้า ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ของพวกนี้เก็บไว้ใช้เองเถอะ ออกไปทำภารกิจน่าจะได้ใช้”
“ทำภารกิจเหรอ?” หลินหมานสงสัย “ภารกิจอะไร?”
เกมไม่หายไปแล้วเหรอ?
เจียงหลีเยว่อธิบายว่า “ภารกิจของสมาคมทหารรับจ้าง ก่อนหน้านี้เธอยังไม่เคยลงทะเบียนเป็นทหารรับจ้างเหรอ?”
“ไม่เคย....” หลินหมานพูดอย่างกระดากใจ “ฉันเข้าเกมช้าไปหน่อย นอกจากช่วงแรกที่เอาแต่เพิ่มเลเวล หลังจากนั้นก็เก็บค่าประสบการณ์วิศวกรรมมาตลอด”