เจียงหลีเยว่ใช้เวลาไม่นานก็สร้างมีดสั้นคุณภาพสีน้ำเงินขึ้นมาได้สำเร็จ
โอเอินเหลือบมองคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนตาค้างอยู่ข้าง ๆ แล้วแค่นเสียงเย็นชาอีกครั้ง “เห็นกันหมดแล้วใช่ไหม? แบบนี้ต่างหากถึงเรียกว่าการตีเหล็ก ของพวกเจ้าน่ะอย่างมากก็แค่ฟาดค้อนเล่น เข้าใจไหม?”
“ไสหัวไปให้หมด กลับไปฝึกพื้นฐานให้ดีแล้วค่อยมาเจอข้า ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าซ้อมพวกเจ้าจนหมอบกันทุกคน!”
โอเอินถลกแขนเสื้อ กล้ามเนื้อแน่นเป็นมัดบนแขนของเขาทำให้คนรอบข้างรู้สึกเจ็บแทนขึ้นมา
พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบเผ่นไปอย่างว่องไว
ทั้งในและนอกร้านตีเหล็กพลันเงียบสนิท
โอเอินไม่ได้หันไปมองคนที่หนีเตลิดเหล่านั้น เพียงหยิบค้อนของตนขึ้นมาอีกครั้ง คิ้วขมวดแน่น
“พรสวรรค์ของคนพวกนี้แย่เหลือเกิน เทียบกับเจ้าแล้วไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ” เขาอดไม่ได้ที่จะเจ็บใจที่เหล็กไม่เป็นเหล็ก “ยังดีที่ข้าโชคดีพอ หาเด็กที่อาจารย์ต้องการได้แล้ว”
ไม่อย่างนั้น ถ้าต้องให้เขาคอยควานหาหยกในกองไม้ผุพวกนี้ทุกวัน เกรงว่ายังไม่ทันเจอก็คงอายุสั้นตายไปเสียก่อน
โอเอินมองเจียงหลีเยว่ แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ “เจ้าเติบโตเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”
“แน่นอนอยู่แล้ว” เจียงหลีเยว่โยนมีดสั้นที่เพิ่งสร้างเสร็จลงในกระเป๋าเก็บของ “เป้าหมายของฉันคือการนำหน้าทุกคน ใครอ่อนแอก็มีแต่จะถูกคนอื่นรังแก”