วันรุ่งขึ้น ซี-801 เดินทางไปทำงานที่เขตสามตามปกติ
อากาศในเมืองจักรกลอบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องฉุนแสบจมูกอยู่เสมอ หมอกสีเทาหม่นปกคลุมเหนือศีรษะจนแทบหายใจไม่ออก
สองข้างถนนมีแสงนีออนเย็นเยียบกะพริบระยิบระยับ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันเย็นชาและฉูดฉาด
ช่วงพักกลางวัน พื้นที่พักพนักงานอันคับแคบแน่นขนัดไปด้วยพนักงานทำความสะอาดระดับหนึ่งในชุดทำงานสีเทา
ตู้ขายสินค้าอัตโนมัติที่มุมห้องส่งเสียงติ๊ด ๆ ไม่หยุด ก่อนจะคายเครื่องดื่มสารอาหารคุณภาพต่ำออกมาทีละหลอด
ซี-801 รับส่วนของตัวเองมา แล้วหาที่นั่งชิดกำแพง
เครื่องดื่มสารอาหารรสจืดราวกับน้ำเปล่า เจือรสฝาดจากการสังเคราะห์ทางอุตสาหกรรม พอประทังความต้องการขั้นต่ำให้ร่างกายทำงานต่อไปได้เท่านั้น
เธอดื่มเงียบ ๆ พลางฟังคนงานรอบข้างพูดคุยกัน
“นี่ พวกเธอได้ยินหรือยัง? เมื่อคืนเขตเจ็ดจับพวกผิดปกติไปอีกหลายคน” พนักงานทำความสะอาดร่างผอมคนหนึ่งพูดเสียงเบาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“ก็ใช่น่ะสิ ช่วงนี้คนเสียสติกันมากขึ้นเรื่อย ๆ” พนักงานอีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ฉันว่าเจ้าพวกนั้นคงอยากเปลี่ยนเป็นร่างจักรกลจนคลั่ง ตัวเองไม่มีความสามารถหาแต้มผลงาน พอไม่ได้ดั่งใจก็เลยเริ่มใส่ร้ายสมองกล ถึงกับพูดว่าร่างจักรกลเป็นพวกนอกคอก!”
“นั่นสิ” พนักงานร่างผอมลูบแขนของตัวเองซึ่งไม่มีร่องรอยการดัดแปลง แววคลั่งไคล้วาบผ่านดวงตา “รอฉันสะสมแต้มผลงานได้พอเมื่อไร จะเปลี่ยนร่างกายอ่อนแอนี่ทิ้งให้ได้”
“มีแต่ร่างจักรกลอันสูงส่งเท่านั้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด”
“ฉันก็อยากเปลี่ยนแขนจักรกลเหมือนกัน ทำงานคงเร็วกว่านี้เยอะ บางทีอาจหาแต้มผลงานได้มากขึ้นด้วย พวกเธอดูบี-203 ที่เขตข้าง ๆ สิ ตั้งแต่เปลี่ยนขาจักรกล ความเร็วในการเคลื่อนที่ก็เพิ่มขึ้นมาก แต้มผลงานยังสูงกว่าพวกเราอีก...”