ที่ราบทรายร้างมีพายุทรายพัดคลุ้ง แสงแดดแผดจ้าอยู่กลางฟ้า
เจียงหลีเยว่เหยียบลงบนพื้นทรายนุ่ม ชุดคลุมนักเวทสีเข้มพลิ้วสะบัดตามแรงลม
มอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ แถวนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว
ชักดาบ ฟันฉับเดียวก็ล้มไปหนึ่งตัว
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ในกระเป๋าก็มีถุงพิษนอนอยู่กว่าสามสิบถุงแล้ว
ลมพัดมา เสียงหวานออดอ้อนของผู้หญิงคนหนึ่งลอยมาตามสายลม
“อุ๊ย แมงป่องตัวนี้น่าขยะแขยงจัง พวกเธอรีบจัดการมันเร็ว ๆ สิ อย่าให้มันเข้ามาใกล้ฉันนะ!”
ฝีเท้าของเจียงหลีเยว่ชะงักกึก ดวงตาหรี่ลง
เสียงนี้ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันลืม
สวีเชี่ยน!
เธอเลิกเก็บเลเวล แล้วมองไปทางต้นเสียง
บนเนินทรายไม่ไกลนัก กลุ่มผู้เล่นห้าคนกำลังล่ามอนสเตอร์อยู่ หญิงสาวในชุดคลุมนักบวชถูกคนอื่นรายล้อมราวกับดวงดาวโอบล้อมจันทร์ เหนือศีรษะของเธอมีชื่อผู้เล่นปรากฏอยู่อย่างชัดเจนว่า เจ้าหญิงน้อยเชี่ยนเชี่ยน
เลเวล 8 แล้ว มากกว่าเมื่อคืน 2 เลเวล
ดูท่าคงขึ้นถึงเลเวล 10 ได้ในเร็ว ๆ นี้
สวีเชี่ยนยืนทำหน้ารังเกียจอยู่ห่างออกไปในระยะปลอดภัย ขนาดคทายังคร้านจะยกขึ้น เอาแต่สั่งคนอื่นให้โจมตีมอนสเตอร์
แถมยังส่งเสียงกระเง้ากระงอดเป็นพัก ๆ
ท่าทางวางอำนาจราวกับอยู่เหนือคนอื่นทำให้เจียงหลีเยว่นึกถึงภาพบางอย่างที่ไม่น่าจดจำ แววตาของเธอค่อย ๆ เย็นเยียบลง
ยังไม่ถึงเลเวล 10 ก็ไม่เป็นไร คิดดอกเบี้ยไปก่อนแล้วกัน
เธอสูดหายใจลึก ๆ ข่มอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังปะทุ แล้วเปลี่ยนจากกระดูกกร่อนเป็นมีดสั้นสีเขียวที่พี่ชายเคยให้ไว้ ก่อนจะล่อฝูงแมงป่องพิษมา
อาศัยก้าวเงากับความว่องไวของนักฆ่า เจียงหลีเยว่ล่อมอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ ฝูงหนึ่งให้ตามมาจนถึงข้างสวีเชี่ยนกับพวกอย่างแนบเนียน
แมงป่องพิษแห่งทรายร้างที่มีอยู่เต็มไปหมดทำเอาคนเห็นแทบจะเป็นโรคกลัวรูพรุน
“นี่ เธอทำอะไ...”
พอสังเกตเห็นการกระทำของเจียงหลีเยว่ สวีเชี่ยนก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ พลางถอยไปด้านข้าง กลัวว่าจะถูกแมงป่องพิษต่อย