แสงสีขาวนวลสายหนึ่งส่องลงบนกลุ่มคนที่เต็มไปด้วยบาดแผลและอ่อนล้าทางจิตใจ สมาชิกที่ก่อนหน้านี้ยังนั่งแผ่อยู่บนพื้นราวกับหมาตาย พลันกลับมามีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม
บาดแผลบนร่างกายก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณ” มีคนเอ่ยขึ้น
เจียงมู่อวิ๋นไม่สนใจ
ทีมนี้อ่อนแอเกินไป อ่อนแอจนเขาไม่อาจขึ้นไปติดหนึ่งในร้อยอันดับแรกได้เสียที
ถึงการช่วยสังหารจะทำให้เขาได้คะแนนเพียง 0.5 แต่วิชาพรของเขาส่งผลเป็นวงกว้าง ขอเพียงมอบพรได้มากพอ คะแนนก็จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่เงื่อนไขก็คือ คนที่ได้รับพรต้องมีฝีมือไม่อ่อนด้อย
พวกนี้อ่อนแอเกินไป
เขาต้องพยายามหาทีมที่แข็งแกร่งกว่านี้สักหน่อย
“ฉันจะไปแล้ว” เจียงมู่อวิ๋นมองทีมนี้ น้ำเสียงเย็นชา คล้ายแค่แจ้งให้ทราบ
คนในทีมชะงักไป ก่อนรีบถามว่า “ทำไมล่ะ? พวกเราทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า?”
ผู้ช่วยระดับสุดยอดที่ช่วยเพิ่มค่าสถานะและรักษาบาดแผลได้แบบนี้ ใครจะทำใจปล่อยไปได้ลง!
เจียงมู่อวิ๋นบอกตามตรง “พวกคุณอ่อนแอเกินไป ฉันเก็บคะแนนได้ไม่มาก เลยขึ้นอันดับไม่ได้”
คนที่ถามรู้สึกเหมือนถูกแทงเข้าที่กลางอกอย่างจัง
ความจริงก็เป็นอย่างนั้น แต่พูดตรง ๆ แบบนี้ พวกเขาก็เสียใจเป็นเหมือนกัน...
“กะ...ก็ได้” ชายร่างกำยำราวกับวัว มีเขาคู่หนึ่งอยู่บนหัว น้ำตาคลอเบ้าแล้วสะอึกสะอื้น “ขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเรามาตลอดนะ เทวดา”
“ขอให้คุณหาทีมที่แข็งแกร่งได้ การอยู่กับพวกเราคงทำให้ความสามารถของคุณเสียเปล่าจริง ๆ”
เจียงมู่อวิ๋น “...”
บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกเขาว่าเทวดา
ภายใต้สายตาอาลัยอาวรณ์ของคนทั้งทีม เจียงมู่อวิ๋นทะยานขึ้นจากพื้น ปีกสีขาวบริสุทธิ์นวลตาด้านหลังขยับไหวเบา ๆ มีแสงระยิบระยับร่วงหล่นตามแนวขนปีกที่ทอดลงมา
ตอนนี้เจียงมู่อวิ๋นควบคุมปีกได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว
เขาหยุดค้างกลางอากาศชั่วครู่ ก้มมองทิวทัศน์โดยรอบ ก่อนเอ่ยกับทีมที่อยู่ด้านล่างว่า “ทางตะวันออกเฉียงใต้ปลอดภัยชั่วคราว พวกคุณลองมุ่งหน้าไปทางนั้นได้”