สนามรบสีชาดกว้างใหญ่กว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้เสียอีก
ผืนดินไหม้เกรียมสีแดงชาดทอดยาวสุดสายตาไปจนถึงขอบฟ้า รอยแยกน่าสะพรึงกลัวบนท้องฟ้าดูเหมือนจะขยายกว้างขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย ไอสีดำเส้นบาง ๆ ทะลักออกมาจากรอยแยก แผ่กลิ่นอายอัปมงคล
“เร็วเข้า! เร็วกว่านี้! อย่าหันกลับไป!!”
เสียงตื่นตระหนกเสียงหนึ่งทำลายความเงียบงันของสถานที่แห่งนี้
กลุ่มคนที่เพิ่งรวมตัวกันชั่วคราววิ่งหนีอย่างทุลักทุเล ร่างกายของพวกเขาบาดเจ็บไม่มากก็น้อย ใบหน้าทุกคนฉายชัดถึงความหวาดกลัวและอ่อนล้า
ด้านหลังพวกเขา มีกลุ่มสัตว์ประหลาดผู้รุกรานรูปร่างหน้าตาแตกต่างกันจำนวนหนึ่งไล่ตามมาไม่ลดละ
คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้เล่นจากดาวน้ำเงินที่เข้ามาในดันเจี้ยน และพลัดหลงกับทีมเดิมของตัวเอง
สาเหตุหลักเป็นเพราะไม่มีใครคาดคิดว่ากฎของดันเจี้ยนจะเป็นแบบนี้ เกือบทุกคนจึงถูกเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน คนที่โชคดีหน่อยอาจถูกส่งไปยังจุดที่ค่อนข้างปลอดภัย ส่วนคนที่โชคร้ายก็ต้องเป็นเหมือนคนกลุ่มนี้ ลืมตาได้ไม่นานก็ถูกสัตว์ประหลาดผู้รุกรานไล่ฆ่า
พวกเขาพบกันและรวมกลุ่มท่ามกลางความแตกตื่น เดิมทีคิดจะโต้กลับ
แต่เพราะฝีมืออ่อนด้อยเกินไป เพียงเผชิญหน้ากันแค่ชั่วครู่ก็ถูกสัตว์ประหลาดสังหารไปหลายคน สุดท้ายจึงทำได้แค่หันหลังหนีเอาชีวิตรอด
“ผะ...ผมไม่ไหวแล้ว...” ชายร่างผอมคนหนึ่งสิ้นหวังอย่างที่สุด ราวกับมองเห็นชะตาความตายของตัวเองอยู่ตรงหน้า เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ทำไม...ทำไมดันเจี้ยนถึงเป็นแบบนี้?”
“ดันเจี้ยนไม่ควรเป็นที่ที่ทุกคนช่วยกันตีบอสหรอกเหรอ? ทำไม...ทำไมถึงกลายเป็นสนามรบไปได้? นี่มันหลอกให้เราเข้ามาตายชัด ๆ ผมไม่อยากตาย ผมไม่อยากตายเลยสักนิด...”