เงาร่างของเจียงหลีเยว่ปรากฏขึ้นในร้านตีเหล็ก
เธอทักทายลุงโอเอิน ก่อนจะเดินตรงออกไปพลางเพิ่มหัวหน้าห้องเป็นเพื่อน
อีกฝ่ายตอบรับอย่างรวดเร็ว แล้วส่งคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้มาให้
ในปาร์ตี้มีแค่พวกเธอสองคน
“เพื่อนเจียง อยู่หมู่บ้านจันทราเงาหรือเปล่า? บังเอิญฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน รอแป๊บนะ เดี๋ยวไปหา” เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้น
ไม่นานนัก ร่างที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นในสายตา
หัวหน้าห้องเล่นอาชีพนักฆ่าเหมือนกัน ตอนนี้เลเวลยังไม่สูง เพิ่งถึงระดับ 12 อุปกรณ์ที่สวมใส่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นของสีขาวกับสีเขียวปะปนกัน
“เพื่อนเจียง!” “เพื่อนเจียง!” หัวหน้าห้องเห็นเด็กสาวยืนอยู่หน้าร้านตีเหล็ก ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย
เจียงหลีเยว่ในเกมดูไม่ต่างจากตัวจริงมากนัก
ผมดำยาวถึงเอว ดวงตาดำสนิทราวหมึก ใบหน้าขาวสะอาดหมดจด รูปร่างเล็กบอบบาง สวมเกราะหนังสีเข้มของนักฆ่า มีกริชห้อยอยู่ตรงเอว
ดูคล้ายแมวดำตัวน้อยที่เกียจคร้านไม่มีผิด
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เจียงหลีเยว่ยิ้มให้เธอ
ตัวละครในเกมของหัวหน้าห้องก็แทบไม่ต่างจากเจ้าตัว
แก้มกลม หน้าม้าตรง ดวงตาไม่โตนักแต่ดูมีชีวิตชีวา ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กเรียนเก่ง
หัวหน้าห้องได้สติกลับมา เกาหัวพลางพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าเธอก็เล่นนักฆ่าเหมือนกัน เพื่อนเจียง เลเวลยี่สิบกว่าแล้วนี่นา เร็วจัง ฉันเพิ่งเลเวลสิบสองเอง เลเวลขึ้นช้ามาก”
เจียงหลีเยว่ยิ้มตอบ “พี่ชายทั้งสองคนของฉันก็เล่น พวกเขาพาฉันเก็บเลเวลน่ะ เลยขึ้นเร็วหน่อย”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง...”
หัวหน้าห้องมองร่างเล็กบอบบางตรงหน้า พอสบเข้ากับดวงตาดำลึกล้ำคู่นั้นก็รู้สึกใจคอไม่ดี จึงหลุบตาหลบสายตา คำพูดคำจาติดขัดไปหมด
“เอ่อ... ได้ยินว่าเธอลาพักการเรียนแล้ว คิดว่าจะพักนานแค่ไหนเหรอ?”
“อืม สักปีหนึ่งมั้ง”
“หนึ่งปีเหรอ...” น้ำเสียงหัวหน้าห้องเบาลง “ก็ดีเหมือนกันนะ ปีนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่ ถ้าเป็นไปได้...”
ย้ายโรงเรียนไปเลยจะดีที่สุด
เธอไม่ได้พูดประโยคครึ่งหลังออกมา เพียงจับชายเสื้อแล้วถามว่า “เพื่อนเจียง ถ่ายรูปด้วยกันไหม?”