สวีเชี่ยนกรีดร้องพลางดีดตัวขึ้นจากแคปซูลเกม
ร่างกายของเธอสั่นเทา เหงื่อชุ่มโชกเสื้อผ้าที่สวมอยู่ตอนนอน เส้นผมเปียกชื้นแนบติดแก้ม ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
แม้ความเจ็บปวดในเกมจะมีเพียง 30% แต่ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคอแล้วฟาดเข้ากับกำแพงจนหายใจไม่ออกก็ยังทำให้เธอหวาดผวาไม่หาย ร่างกายสั่นไม่หยุด
“ใคร....ตกลงเป็นใคร....”
“ยัยบ้า....เป็นผู้หญิงบ้าจริง ๆ....”
เธอกุมลำคอ น้ำตาไหลพราก ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย
ตลอดทั้งเกม อีกฝ่ายแทบไม่ได้พูดอะไรเกินจำเป็น คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคนั้นฟังจากเสียงอย่างเดียวก็แยกไม่ออกว่าเป็นใคร ส่วนไอดีเกมก็ถูกซ่อนไว้ ดูเหมือนเตรียมการมาอย่างดี
ตั้งแต่เกิดมา สวีเชี่ยนไม่เคยต้องเจ็บใจถึงขนาดนี้ ในใจเกลียดจนแทบคลั่ง
เธอจะต้องหาตัวผู้หญิงบ้านั่นให้เจอ!
เธอจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่า การมาหาเรื่องเธอเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต!!
หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างแคปซูลเกมสว่างขึ้น มีคนโทรเข้ามา
สวีเชี่ยนเหลือบมองชื่อผู้โทร: พี่เมิ่ง
เธอดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดหน้า กดรับสายแล้วถามเสียงแข็งทันที “เมิ่งฮั่น เมื่อกี้ทำไมนายไม่ปกป้องฉัน? นายไม่ได้บอกว่าจะปกป้องฉันเหรอ!?”
“รู้ไหมว่ายัยบ้านั่นทำเกินไปแค่ไหน? หล่อนมันวิปริตชัด ๆ! ฆาตกรโรคจิต!....”
เมิ่งฮั่นรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ปกติ
ตอนออกจากแคปซูลเกม เขายังรู้สึกเจ็บหนึบตรงเป้า จนแทบจะฝังใจไปแล้ว!
เดิมทีก็หงุดหงิดอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงแหบแหลมของสวีเชี่ยน ก็เกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วด่ากลับไป
แต่พอนึกถึงฐานะของอีกฝ่าย เขาก็ฝืนกลืนคำพูดลงคอไป
“ขอโทษนะ เชี่ยนเชี่ยน เป็นความผิดฉันเอง” เมิ่งฮั่นพยายามปรับเสียงให้อ่อนโยน ฟังดูรู้สึกผิดอยู่บ้าง ก่อนจะอธิบายเสริม “หลัก ๆ คือยัยบ้านั่นเตะฉัน....ตรงนั้น ไม่อย่างนั้นฉันไม่มีทางทิ้งเธอไว้แน่”