เจียงหลีเยว่ไม่ได้ออกจากเกม
หลังจากเล่าเรื่องสวีเชี่ยนกับเรื่องย้ายบ้านให้พี่ชายฟังแล้ว แทนที่จะโล่งใจ เส้นประสาทในหัวกลับตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม
เธอรู้สึกเร่งร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
พอดีว่าอุปกรณ์มิติมีสกิลที่สองซึ่งเพิ่งได้รับมา สามารถตั้งจุดยึดได้ เธอจึงวาร์ปไปยังที่รกร้างหุบผาแยกทันที แล้วมุ่งหน้าไปยังรอยแยกที่ลิขิตสวรรค์เคยมีปฏิกิริยาด้วยก่อนหน้านี้
ลมร้อนแห้งแล้งหอบเอาฝุ่นทรายพัดปะทะใบหน้า ผืนดินสีแดงฉานทอดยาวอยู่ใต้ฝ่าเท้า รอยแยกเล็กใหญ่พาดตัดกันไปมา
เจียงหลีเยว่ยืนอยู่ริมรอยแยกแล้วก้มลงมอง ภายในยังคงมืดมิดลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เธอย่อตัวลง ใช้ฝ่ามือขาวผ่องแตะพื้น
“จุดยึดมิติ”
【ตั้งจุดยึดมิติ·หนึ่งเรียบร้อยแล้ว】
ระลอกคลื่นมิติแผ่วเบาแผ่จากฝ่ามือ ทิ้งร่องรอยที่ตาเปล่ามองไม่เห็นไว้ตรงจุดนั้น
เจียงหลีเยว่ลุกขึ้นอีกครั้ง จากนั้นก็พุ่งตัวกระโดดลงไปในรอยแยกตรงหน้าโดยไม่ลังเล
เสียงลมหวีดหวิวข้างหู
ผนังหินทั้งสองฝั่งของรอยแยกเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอกำมีดสั้นแน่นแล้วปักมันลงในผนังหิน ใบมีดของน้ำค้างแข็งสงัดแทงทะลุหินแข็ง ส่งเสียงเสียดสีแหลมบาดหู
สะเก็ดไฟกระเด็นกระจาย
ความเร็วในการร่วงหล่นถูกชะลอลงอย่างฝืน ๆ
แขนรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนถูกดึงรั้ง
เจียงหลีเยว่ไม่สนใจความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ยิ่งลึกลงไป รอยแยกก็ยิ่งกว้างขึ้น อุณหภูมิก็ค่อย ๆ สูงขึ้นเช่นกัน
ความร้อนในรอยแยกต่างจากความร้อนแห้งแล้งบนพื้นดิน ราวกับซึมแทรกขึ้นมาจากส่วนลึก
เธอลงมาได้ราว 60-70 เมตร ในที่สุดเท้าก็แตะพื้นแข็ง
ก้นรอยแยกกว้างกว่าที่คิด
ทางเดินทอดยาวไปข้างหน้า สองข้างฝังแนวแร่ที่เปล่งแสงสีแดงเรืองรองอยู่ ลวดลายแตกต่างจากแร่ที่เธอเคยเห็น
เจียงหลีเยว่เดินไปตรงหน้าแนวแร่ ยกพลั่วขุดแร่ขึ้นมาลองฟาดดู
【ระดับคนขุดแร่ไม่เพียงพอ ไม่สามารถขุดแนวแร่นี้ได้ ต้องมีระดับคนขุดแร่: 40】
เจียงหลีเยว่: “……”
เป็นแนวแร่ที่ขุดไม่ได้อีกแล้ว