กระทู้ประกาศค่าหัวที่แก้ไขใหม่เพิ่งโพสต์ออกไป ฟอรัมก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
เหล่าผู้ทดสอบในแดนทดสอบหมื่นเผ่าต่างเกลียดชังผู้บุกรุกที่เที่ยวรุกรานไปทั่วจนเข้ากระดูกดำอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่เพียงจะสังหารผู้บุกรุกได้อย่างชอบธรรม ยังได้ค่าหัวก้อนโตอีกด้วย
เรื่องดี ๆ ที่เหมือนมีโชคลาภหล่นจากฟ้าแบบนี้ ใครจะอดใจไหว?
ใต้กระทู้มีคนแสดงความคิดเห็นเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
【ให้ตายสิ! ฆ่าผู้บุกรุกแล้วยังได้เงินอีก เจ้าของกระทู้ใจกว้างจริง ๆ ฉันไปลับมีดเดี๋ยวนี้เลย】
【คนของชางเย่ากลายเป็นผู้บุกรุกหรือนี่? พระเจ้า ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยทำภารกิจเขตร่วมกับพวกนั้นอยู่เลย มิน่าล่ะ คนนั้นถึงคอยสืบถามเป็นนัย ๆ ว่าโลกที่ฉันมาจากอยู่ที่ไหน คิดดูแล้วขนลุกเลย.....】
【ระดับซีหนึ่งแสน ระดับบียี่แสน ระดับเอห้าแสน.... ใจป้ำมาก กิจกรรมนี้ฉันต้องเข้าร่วมให้ได้!】
【ใครมีข่าวของชางเย่าช่วยแบ่งปันหน่อย มีเงินก็แบ่งกันหา!】
【......】
เมื่อมีรางวัลก้อนโตย่อมมีคนกล้า ผู้ทดสอบของชางเย่ากว่าหมื่นคนคงต้องนอนลืมตาข้างหนึ่ง คอยเฝ้าระวังกันเลยทีเดียว
เมื่อเอาตัวเองให้รอดยังแทบไม่ไหว คาดว่าพวกเขาคงไม่มีเวลาไปรุกรานลานอ้าวอีกแล้ว
ลู่ยวี่หวยมองกระทู้ประกาศค่าหัวที่มีคนตอบกลับมาไม่หยุด ก่อนยิ้มตาหยีแล้วปิดเครื่องสื่อสาร หันไปพูดกับอาจารย์ป๋อเจินและเพื่อนร่วมทีมของเธอว่า “อาจารย์ครับ พวกอาจารย์คงเหนื่อยกันแล้ว ผมจะไปเช่าที่พักให้ พักผ่อนกันให้เต็มที่นะครับ”
ก่อนหน้านี้ป๋อเจินเพิ่งลงมือสังหารศัตรูที่แค้นมานาน อารมณ์ของเธอจึงขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างหนัก อีกทั้งตอนอยู่ในเขตอันตรายอย่างทุ่งรกร้างกระดูกโลหิตก็ไม่อาจผ่อนคลายได้ ตอนนี้มาถึงเมืองหลักที่ปลอดภัยแล้ว เธอจึงรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจขึ้นมาจริง ๆ
เธอพยักหน้า น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนดังเดิม “รบกวนเธอแล้วนะ เสี่ยวหวย”