“มิน่าล่ะชื่อฉือถึงได้เตือนเป็นพิเศษ ดูท่าหัวหน้าสำนักเทียนฉงคนนี้จะมีฝีมืออยู่ไม่น้อย” ลู่ยวี่หวยหรี่ดวงตาดอกท้อเล็กน้อย แล้วหันไปมองพี่น้องที่อยู่ข้าง ๆ “พวกเธอสองคนว่ายังไง?”
เจียงหลีเยว่หรี่ตาตาม แสงสีแดงคล้ำวาบผ่านดวงตา น้ำเสียงแฝงจิตสังหารบางเบา “ให้เขามาได้เลย”
“ถ้าปล่อยให้มีชีวิตกลับไปได้ ฉันเจียงหลีเยว่ก็ยอมกลับชื่อเป็นหลีเยว่เจียง!”
“พวกเราต้องเตรียมตัวให้พร้อมโดยเร็ว” เจียงมู่อวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปมองทางห้องที่ป๋อเจินพักอยู่ “ต้องส่งอาจารย์ป๋อเจินกับคนอื่น ๆ ไปก่อน อยู่กับพวกเราไม่ค่อยปลอดภัย”
สายตาของพี่น้องทั้งสามสบกันกลางอากาศชั่วครู่
หัวหน้าสำนักเทียนฉงอาจบุกมาหาได้ทุกเมื่อ
พวกเขาเป็นพวกไม่มีอะไรจะเสีย ต่อให้สู้ไม่ไหว อย่างมากก็ใช้ไอเทมหนีไปก่อน
แต่อาจารย์ป๋อเจินกับคนอื่น ๆ ทำแบบนั้นไม่ได้
ที่สำคัญ เรื่องนี้ห้ามบอกอาจารย์ตรง ๆ เด็ดขาด
ด้วยนิสัยเกลียดชังความชั่วและชอบปกป้องพวกพ้องของอาจารย์ป๋อเจิน หากรู้ว่าพวกเขาถูกจับตามอง คงไม่ยอมไปแน่ เผลอ ๆ อาจคว้ายาพิษเต็มกระเป๋าแล้วเตรียมตายไปพร้อมกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
“ต้องหาข้ออ้างสักอย่าง” ลู่ยวี่หวยลูบคาง ดวงตาดอกท้อกลอกไปมาเล็กน้อย ไม่นานก็คิดออก “อ๊ะ นึกได้แล้ว พวกเหล่าเจี้ยนไม่ใช่ข้ออ้างที่เหมาะพอดีหรือไง”
“พวกนั้นฝีมือไม่ได้แข็งแกร่งอะไร ยังต้องให้ผู้ใหญ่คอยดูแลด้วย...”
เขาลากเสียงยาว น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม