หลังรถไฟข้ามเขตแล่นเข้าสู่ห้วงสุญญากาศสีเทาขาว ภายในตู้โดยสารก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เจียงหลีเยว่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ จัดแยกวัสดุที่เพิ่งได้มาเป็นหมวดหมู่ ส่วนของที่ไม่มีประโยชน์ก็นำไปลงขายในตลาดแลกเปลี่ยนทั้งหมด
เพียงครึ่งชั่วโมง เหรียญทดสอบกว่าสามหมื่นเหรียญก็ทยอยเข้าบัญชี
เธอมองยอดคงเหลือแล้วคลี่ยิ้มอย่างพอใจ
คราวนี้น่าจะพอรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันได้แล้ว
เครื่องสื่อสารสั่นเบา ๆ
ข้อความจากลู่ยวี่หวยเด้งขึ้นมาในแชตกลุ่มสามคน
[หวยสุ่ย: ขึ้นรถแล้ว จุดหมายคือเมืองหมื่นปรากฏการณ์ คาดว่าจะถึงในอีก 6 วัน! ค่าตั๋วตั้ง 15,000 เหรียญ รถไฟบ้า ๆ นี่แพงใช้ได้เลย....]
[หลีเปียนเยว่: ฉันจ่ายไป 20,000 เหรียญ เสวียนเย่ขึ้นรถก็ต้องซื้อตั๋วเหมือนกัน]
[หวยสุ่ย: ?]
[หวยสุ่ย: โหดเกินไปแล้ว เด็กตัวเล็ก ๆ ยังต้องซื้อตั๋วเต็มราคาอีกเหรอ เกินไปหน่อยแล้ว!]
เจียงหลีเยว่เหลือบมองเสวียนเย่ที่นอนคว่ำเล่นหางตัวเองอยู่บนเตียง
[หลีเปียนเยว่: เสวียนเย่บอกว่าจะพยายามหาเงินมาคืน]
[หวยสุ่ย: เด็กดี มีความมุ่งมั่น!]
[มู่คั่นอวิ๋น: ฉันก็ขึ้นรถแล้ว คาดว่าจะถึงในอีก 8 วัน]
[หลีเปียนเยว่: งั้นพี่อวี่หวยกับฉันจะไปรอพี่ที่เมืองหมื่นปรากฏการณ์นะ พี่ชาย พวกพี่ก็ระวังตัวด้วยล่ะ]
[มู่คั่นอวิ๋น: อืม ฉันจะระวัง]