ตอนเจียงหลีเยว่พุ่งออกไป ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
รีบจบให้ไว
เธอไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวตนที่เรียกกันว่า ‘ตัวเอง’ จากเส้นเวลาอื่นเหล่านั้นจะสืบทอดพลังมาได้มากแค่ไหน แต่เมื่อดูจากระดับอันตรายของพื้นที่แห่งนี้ พลังของพวกนั้นย่อมถูกจำกัดไว้แน่
ไม่อย่างนั้นนครย้อนกาลคงไม่ได้เป็นแค่ระดับเอ
แต่คงเป็นระดับเอสหรือเอสเอสไปแล้ว
ดังนั้นเธอจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทันทีที่พุ่งออกไปก็ระเบิดพลังมรณะออกมา ดวงตาซ้ายเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา
ราวกับเลือดจะไหลซึมออกมาได้ทุกเมื่อ
อาวุธที่เหมือนกันสองชิ้นปะทะกัน พลังที่ปะทุออกมาสะเทือนเป็นระลอกคลื่น กวาดทำลายทุกสิ่งที่ลอยอยู่รอบตัวจนแตกละเอียด
เจียงหลีเยว่สัมผัสได้ว่าเจ้าตัวปลอมนั่นเริ่มต้านไม่ไหว ใบหน้าที่ไร้อารมณ์เผยรอยยิ้มขึ้นมาวูบหนึ่ง ดวงตาหยีโค้งเล็กน้อย “เป็นอย่างนี้จริงด้วย.....”
แม้กระบวนท่าของอีกฝ่ายกับคุณสมบัติของเพลิงเผาน้ำค้างแข็งจะเหมือนกันทุกประการ
แต่สิ่งที่ขาดไปคือคุณสมบัติทางเผ่าพันธุ์ที่ซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
รอยยิ้มบนใบหน้าเธอกว้างขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับจิตสังหารที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม
เพลิงเผาน้ำค้างแข็งสองเล่มปะทะต้านกันอย่างดุเดือด
แสงสีแดงและน้ำเงินไขว้สลับกัน เกล็ดน้ำแข็งแผ่ไปตามคมดาบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกเปลวไฟหลอมละลายในพริบตา
เจียงหลีเยว่เร่งแรงที่ข้อมือ เพลิงเผาน้ำค้างแข็งกดคมดาบของอีกฝ่ายจนถอยร่น ดวงตาซ้ายสีแดงคล้ำส่องสว่างเด่นชัดท่ามกลางหมอกเทา
“เจียงหลีเยว่” ฝั่งตรงข้ามสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน จึงเม้มปาก ใบหน้าที่เหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้วปรากฏแววคลุ้มคลั่งขึ้นทีละน้อย