ตู๋หั่วรู้ดีว่าคนในชุดคลุมแดงตรงหน้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ
แต่เมื่อได้ปะทะกันอีกครั้ง เขากลับพบด้วยความตกตะลึงว่าพลังของอีกฝ่ายดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมาก การเปลี่ยนแปลงนี้เห็นได้ชัดเกินไป
ชัดเสียจนทำให้เขารู้สึกเย็นวาบในใจ
ทั้งที่เป็นแค่คนระดับล่างซึ่งยังไม่ได้เข้าสู่เกม แต่กลับมีความเร็วในการพัฒนาที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ หากปล่อยให้เธอเข้าไปในเกมได้จริง ๆ...
ไม่ เขาไม่ยอมเด็ดขาด!
ตู๋หั่วสัมผัสได้ถึงจิตสังหารเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย
ปล่อยให้คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งและมีจิตสังหารต่อเขาเช่นนี้เข้าเกมไป ไม่ต่างอะไรกับฆ่าตัวตายหรือไง?
เธอต้องตายที่นี่
เธอจะมีชีวิตต่อไปไม่ได้
ตู๋หั่วกระโดดขึ้นสูง ดวงตาเย็นเยียบ รอยสักบนร่างหลอมรวมกันกลายเป็นดาบยาวสีดำสนิท
ดาบยาวบิดกระเพื่อมอยู่ในมือเขา ก่อนจะฟาดฟันอย่างรวดเร็ว ตัดหนวดทั้งหมดขาดสะบั้น แล้วพุ่งตรงเข้าใส่เงาร่างสีแดงที่อยู่ไม่ไกล
จากนั้นดาบยาวที่กำลังบิดกระเพื่อมก็กลับเข้าไปในร่างเขา ก่อนจะรวมตัวและแยกออกมาใหม่ กลายเป็นโซ่สีดำสนิทหลายสิบเส้น พุ่งเข้าหาเจียงหลีเยว่จากทุกทิศทาง พร้อมจิตสังหารที่แทบจะจับต้องได้
โซ่สีดำทุกเส้นแฝงพลังอันน่าสะพรึงกลัวไว้
แต่เจียงหลีเยว่กลับไม่หวาดกลัว
เธอไม่กลัวความเจ็บปวด ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความกลัวคืออะไร จิตสังหารที่มีต่อตู๋หั่วอยู่เหนืออารมณ์อื่นทั้งหมด เธอพุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง แม้โซ่จะทะลวงร่างก็ไม่ยอมหยุด
ตู๋หั่วมองท่าทางของเธอแล้วหัวเราะ “เธอนี่อยากตายให้เร็วกว่านี้สินะ”
แววตาเขาฉายประกายยิ้มเยาะอย่างเหี้ยมเกรียม นิ้วทั้งห้ากำเข้าหากันในอากาศ โซ่ทั้งหมดพลันรัดเข้าหากันพร้อมกัน