เกม "เทวโองการ" นี้ก่อนเปิดให้บริการไม่มีใครรู้จักเลย จนกระทั่งวันเปิดตัวที่มีการโปรโมตถล่มทลาย ผู้คนถึงได้รู้ว่ามีเกมนี้อยู่
มีพวกชอบสอดรู้สอดเห็นไปสืบค้นบริษัทเกม ก็พบว่าบริษัทที่สร้างเกมนี้นั้นไร้ชื่อเสียง ไม่เคยได้ยินมาก่อน ถึงขั้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ตอนนั้นไม่มีใครคาดคิด ว่าเกมนี้ไม่ใช่เกมโฮโลแกรมธรรมดาทั่วไป
แต่มันคือโลกที่มีอยู่จริง
และในอีกไม่ช้า มันจะบุกเข้ารุกรานดาวน้ำเงิน
หลังจากเจียงหลีเยว่เข้าไปในตู้เกม สายตาของนางก็มืดวูบลงชั่วขณะ จากนั้นเบื้องหน้าก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น นางพบว่าตนเองปรากฏตัวในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์
เสียงเด็กผู้หญิงที่น่ารักก้องขึ้นข้างหู
[ยินดีต้อนรับนักผจญภัยผู้กล้าหาญเข้าสู่ "เทวโองการ" โปรดเลือกอาชีพของท่าน]
ตัวเลือกสี่รายการปรากฏตรงหน้า แต่ละรายการแนบแบบจำลองสามมิติของอาชีพมาด้วย
นักรบ—เกราะหนาดาบใหญ่ ชะตากรรมคือยืนรับการโจมตีแนวหน้า
นักลอบสังหาร—เกราะเบามีดสั้น เข่นฆ่าในพริบตาเดียว หรือไม่ก็ถูกฆ่าในพริบตาเดียว
จอมเวท—เสื้อคลุมเวทคทายาว หัวใจหลักของการโจมตีระยะไกล
นักบวช—อาภรณ์ขาวคทาศักดิ์สิทธิ์ หลักประกันการอยู่รอดของทีม
เจียงหลีเยว่ลังเลระหว่างนักลอบสังหารกับนักรบสองวินาที สุดท้ายเลือกอาชีพนักลอบสังหาร
ลู่ยวี่หวยเป็นจอมเวท ส่วนพี่ชายนางเป็นนักบวช
นางไม่อยากเลือกอาชีพซ้ำกับพี่ชายทั้งสอง กลัวแย่งทรัพยากรกัน
นักรบแม้จะมีหลอดเลือดหนา แต่ดาเมจสู้สายลอบสังหารไม่ได้
ชาติก่อนนางถูกทุบตีมามากพอแล้ว ชาตินี้นางแค่อยากถือมีดแทงคนอื่น
เลือกนักลอบสังหาร
เลือกอาชีพแล้ว เสียงเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[นักผจญภัยผู้กล้าหาญ โปรดตั้งชื่อให้ตนเอง และเลือกรูปลักษณ์ของท่าน]
เจียงหลีเยว่เอ่ยชื่อเล่นที่เตรียมไว้นานแล้วว่า "หลีเปียนเยว่"
ส่วนรูปลักษณ์นางแทบไม่ได้เปลี่ยน ปล่อยให้เหมือนกับรูปร่างหน้าตาจริงของนางทุกประการ คงเป็นเพราะเลือกนักลอบสังหาร รูปโฉมที่งดงามนั้นจึงเพิ่มความดุดันขึ้นเล็กน้อย
[ตั้งชื่อสำเร็จ สร้างตัวละครเสร็จสมบูรณ์! นักผจญภัยผู้กล้าหาญเอ๋ย โปรดก้าวย่างสู่.... ซ่า ซ่า ซ่า..... ซ่า......]
เสียงเด็กผู้หญิงก็เริ่มติดขัดขึ้นมาทันใด
พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ปรากฏไอสีดำเป็นเส้นเล็ก ๆ ค่อย ๆ กลืนกินความขาวบริสุทธิ์ไป เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดกะทันหันทำให้เจียงหลีเยว่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรทำปฏิกิริยาอย่างไรชั่วขณะ
พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ถูกไอสีดำกลืนกินไปจนสิ้นในชั่วพริบตา เบื้องหน้าเหลือเพียงความมืดที่มองไม่เห็นแม้นิ้วมือ
"อา..... กลิ่นอายแห่งความตายและกลิ่นอายของห้วงลึกช่างเข้มข้นนัก นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะปรากฏในคนคนเดียวกัน....."
เสียงหนึ่งดังมาจากทิศทางที่ไม่รู้จัก ห่างไกล เลือนราง ราวกับเดินทางข้ามผ่านกาลเวลาและห้วงอวกาศอันแสนยาวไกลถึงจะมาถึงหูนาง
เจียงหลีเยว่ตื่นตระหนกอยู่เพียงสองวินาทีก็สงบสติลง มองซ้ายมองขวาแล้วถามด้วยความสงสัยว่า "ท่านคือใคร?"
"ข้าเป็นใครนั้นไม่สำคัญ" เสียงนั้นกล่าว "สำคัญคือเจ้า เจ้าหนู หวังว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่นานพอ อยู่จนถึงวันที่เจ้าได้พบข้า......"
สิ้นเสียง แสงมืดสายหนึ่งพุ่งเข้าไปในร่างของเจียงหลีเยว่
จากนั้นไอสีดำรอบกายก็สลายไปราวกับกระแสน้ำลด ไม่ถึงสองวินาทีก็ถอยหายไปหมดสิ้น เร็วจนทำให้นางคิดว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตา
[ซ่า ซ่า ซ่า.... นักผจญภัยผู้กล้าหาญเอ๋ย โปรดก้าวย่างสู่เส้นทางแห่งการผจญภัยของท่าน ให้ชื่อของท่านดังก้องไปทั่วทวีป**!]
เสียงเด็กผู้หญิงพูดต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำเสียงฮึกเหิม เปี่ยมด้วยความเร่าร้อน
เจียงหลีเยว่ไม่รีบเข้าเกม แต่เปิดดูหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว
[ID: หลีเปียนเยว่
อาชีพ: นักลอบสังหาร
เลเวล: 1
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ (เผ่าพันธุ์ที่ซ่อนเร้น: เผ่าผีกุยเวียน·เปิดใช้งานแล้ว)
[ผลรวมของเผ่าผีและเผ่าห้วงลึก หนึ่งเดียว]
ค่าพลังชีวิต: 90/90
ค่าพลังงาน: 100 (10/วินาที)]
เจียงหลีเยว่ตะลึงงันไปชั่วขณะ
เผ่าพันธุ์ที่ซ่อนเร้น? เผ่าผีกุยเวียน?
นางรู้ว่าในเกมมีเผ่าพันธุ์ที่ซ่อนเร้น แต่โดยพื้นฐานจะกระตุ้นในภายหลังระหว่างเล่น เช่นหลังจากนี้ลู่ยวี่หวยจะได้รับภารกิจเผ่าเทพ แม้แต่พี่ชายก็เคยได้รับภารกิจเผ่าวิญญาณ
แต่อย่างนางที่สร้างตัวละครแล้วปลดล็อกเผ่าพันธุ์ที่ซ่อนเร้นทันทีแบบนี้ เหมือน...... จะไม่เคยได้ยินมาก่อน?
แล้วเผ่าผีกับเผ่าห้วงลึกนี่ไม่ใช่สองเผ่าพันธุ์หรือ?
เจียงหลีเยว่ครุ่นคิดแวบหนึ่ง แล้วปิดหน้าต่างข้อมูล
คิดไม่ออกก็ช่างก่อน
ไม่ต้องสนว่ามันมาได้ยังไง มีของดีแล้วไม่ใช้ก็โง่แล้ว
ชาตีก่อนนางลำบากมามาก สวรรค์ให้สิ่งชดเชยมาบ้างก็ไม่เกินไปกระมัง? ไหนจะเรื่องที่ว่า แผนการแก้แค้นของนาง ก็ใกล้ขึ้นอีกก้าว
แววตาของเจียงหลีเยว่มีประกายความหวังเล็กน้อย แล้วเข้าสู่เกม
โลกหมุนเคว้ง
เมื่อภาพตรงหน้ากลับมามั่นคงอีกครั้ง นางก็ยืนอยู่ในโลกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ใต้เท้าคือดินนุ่ม ๆ สองข้างเป็นบ้านไม้เตี้ย ๆ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าเขียวขจี
ที่นี่ก็คือหมู่บ้านมือใหม่แล้ว
เจียงหลีเยว่สวมเกราะหนังแรกเริ่มสีดำชุดหนึ่ง บางเฉียบ ไม่มีการเพิ่มค่าพลังใด ๆ
ที่เอวสะพายกริชธรรมดา บนหน้าต่างข้อมูลแสดงพลังโจมตี +10
ผู้เล่นหลากหลายรูปแบบสัญจรไปมา ทุกคนต่างยุ่งกับการเพิ่มเลเวล ปากก็สนทนาแต่เรื่องเนื้อหาในเกม
"ถึงเลเวลสิบก็ลงดันเจี้ยนได้แล้ว ไม่รู้จะมีโอกาสได้ลงดันเจี้ยนเป็นกลุ่มแรกไหม...."
"เพื่อนเอ๋ย ระยะนี้ข้าติดของทอดปัสสาวะเหลืองมาก ให้ข้าฉี่ปลุกเจ้าเถอะ! กิลด์ดัง ๆ หลายแห่งก็บุกเข้า 'เทวโองการ' กันแล้ว เจ้าคิดจะแย่งลงเป็นกลุ่มแรกจากมือพวกนั้น? ช่างกล้าฝันเสียจริง"
"แล้วไง ยังไม่ให้ข้าจินตนาการบ้างเลยรึ?"
"โธ่เอ๊ย NPC ของเกมนี้ทั้งดื้อทั้งดึงจริง ๆ!"
"รับซื้ออาวุธนักรบ! ราคาสูง!"
"......"
เจียงหลีเยว่สำรวจสภาพแวดล้อมที่ทั้งแปลกใหม่และคุ้นเคยตรงหน้า
สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน ในลมเจือกลิ่นดินและหญ้าเขียวขจี ความรู้สึกสัมผัสทั้งหมดสมจริงอย่างเหลือเชื่อ
นางดูสกิล
เพิ่งสร้างตัวละคร ต้นสกิลสว่างอยู่แค่สกิลเริ่มต้นของสายนักลอบสังหาร เจียงหลีเยว่เลื่อนหน้าจอลงไป ก็พบสกิลที่สว่างอยู่อีกสองสกิลได้สำเร็จ
[คุณลักษณะเผ่าพันธุ์ 1: ทุกครั้งที่สังหารสิ่งมีชีวิต จะได้รับไอความตายหนึ่งหน่วยและเพิ่มดาเมจ 0.1% ไม่จำกัดสูงสุด การโจมตีปกติจะสร้างดาเมจต่อเนื่อง นาน 20 วินาที (ไม่สามารถทับซ้อนได้)]
[คุณลักษณะ 2: ???]
[คุณลักษณะ 3: ???]
[คุณลักษณะติดตัวเผ่าพันธุ์ 1: ดาเมจต่อเนื่องจะทิ้งตราประทับวิญญาณไว้บนเป้าหมาย จนกว่าเป้าหมายจะตาย เป้าหมายที่มีตราประทับไม่ว่าจะอยู่ที่ใด เจ้าจะรับรู้ตำแหน่งโดยประมาณของมันได้]
[คุณลักษณะติดตัวเผ่าพันธุ์ 2: ???]
[คุณลักษณะติดตัวเผ่าพันธุ์ 3: ???]
เจียงหลีเยว่อ่านคำอธิบายคุณลักษณะ 1 ตั้งแต่ต้นจนจบถึงสามรอบ
ทุกครั้งที่สังหารสิ่งมีชีวิตหนึ่งตน เพิ่มดาเมจ 0.1% ไม่จำกัดสูงสุด
0.1% เป็นตัวเลขที่เล็กน้อยเหลือเกิน
แต่ไม่จำกัดสูงสุด
เริ่มนับตั้งแต่ไก่น้อยกระต่ายน้อยในหมู่บ้านมือใหม่ เก็บเลเวลไปจนถึงสูงสุด นางต้องฆ่ามอนสเตอร์ไปอีกเท่าไร? และทุกตัวล้วนเพิ่มขึ้น 0.1% ถึงช่วงหลังตัวเลขนี้จะพองโตถึงขั้นไหน?
ยังไม่ต้องพูดถึงตราประทับวิญญาณที่มากับดาเมจต่อเนื่อง
คนที่ถูกนางฟาดฟัน ไม่ว่าจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว นางก็รู้ว่าอยู่ที่ใด
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ปรับแต่งมาเพื่อคนขี้แค้นอย่างนางโดยเฉพาะหรอกหรือ?
มุมปากของเจียงหลีเยว่โค้งขึ้นเล็กน้อย
พวกคนในชาติก่อนนั้น อย่าคิดว่าจะหนีได้สักคน
นางปิดหน้าต่างข้อมูล ฝีเท้าเบาสบายเดินตัดผ่านฝูงคน
จุดรับเควสแรกของภารกิจมือใหม่อยู่ข้างบ่อน้ำตรงปากหมู่บ้าน หญิงผู้หนึ่งนามว่ามารากำลังอุ้มเด็กยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ตรม
"นักผจญภัย ลูกของข้าป่วย ร้องไห้งอแงไม่หยุด เอาแต่เรียกหาจะดื่มน้ำซุปไก่สดใหม่ แต่ข้าไปไหนไม่ได้จริง ๆ...... จะรบกวนท่าน ช่วยจับไก่กลับมาสองตัวได้หรือไม่?"
รับเควส
เจียงหลีเยว่หมุนตัวเดินไปยังจุดเกิดมอนสเตอร์
ที่เห็นคือผู้เล่นมือใหม่เบียดเสียดแน่นขนัด
เกม "เทวโองการ" นี้เพิ่งเปิดให้บริการได้ไม่ถึงสัปดาห์ ความนิยมของมันก็เกินความคาดหมายของผู้เล่นทุกคนไปแล้ว
ให้ตายเถอะ แกลองแย่งมอนสเตอร์ฉันอีกทีสิ!
ใครทำดาเมจได้สูงสุดก็ของคนนั้น ดาเมจสู้ฉันไม่ได้ก็หุบปากไป ไอ้ขยะ
"กู********"
เสียงอึกทึกดังเข้าหู สีหน้าของเจียงหลีเยว่ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ยืนรอมอนสเตอร์เกิดอย่างเงียบ ๆ
ไม่นาน ไก่ตัวผู้อ้วนพีตัวหนึ่งก็เกิดใหม่
เจียงหลีเยว่กำกริชแน่น พุ่งเข้าใส่
[ทิ่มแทงมืด]
กริชแทงเข้าที่คอไก่อย่างแม่นยำ
-22!
ต่อจากนั้น ดาเมจต่อเนื่องจากคุณลักษณะเผ่าพันธุ์ก็เริ่มปรากฏเป็นตัวเลข
-11
-6
-12
-8
-9
-11
ดาเมจหกครั้งผุดขึ้นมาติด ๆ กัน หลอดเลือดบนหัวของไก่อ้วนนั้นหายไปชั่วพริบตา
ไก่อ้วนโกรธแล้ว
มันกระพือปีกขนตั้งชัน จิกปากแหลมคมตรงมาที่หน้าของเจียงหลีเยว่
นางเอี้ยวตัวหลบ
ค่าความคล่องตัวของนักลอบสังหารนั้นสูงสุดในสี่อาชีพ อีกทั้งเจียงหลีเยว่ยังเป็นวิญญาณมาหลายปี ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายว่องไวกว่าคนทั่วไปมาก
ก็แหงล่ะ การลอยไปลอยมานาน ๆ แบบนี้ ทำให้การตัดสินระยะห่างของมิติแม่นยำผิดปกติ
นางกำลังจะซ้ำอีกมีด ดาบใหญ่เล่มหนึ่งก็สอดแทรกเข้ามาจากด้านข้าง
ผู้เล่นนักรบเลเวล 2 คนหนึ่ง ไม่รู้โผล่มาจากไหน พุ่งขึ้นมาแล้วฟาดฟันใส่ไก่อ้วนเป็นชุด
"โทษทีนะน้องสาว" นักรบฟันไก่ไปพลาง ปากยังไม่วายพูดกับนาง "คนเยอะมอนสเตอร์น้อย สาวน้อยมือไวสู้ไม่ได้หรอก สู้ไปเดินชมวิวก่อนเถอะ สองวันค่อยมาทำเควส!"
เจียงหลีเยว่หางตามองเขา
ไม่สนใจ ยกมือฟันอีกมีด
-40 (คริติคอล!)
-22
-13
....
ดาเมจต่อเนื่องเกิดขึ้นอีกครั้ง ตัวเลขเป็นชุดผุดขึ้นจากหัวไก่
"เลิกเหอะน้องสาว กริชเล็ก ๆ ของเธอจะมีดาเมจเท่าไรกัน?" นักรบยังยิ้มแยกเขี้ยว "เกมนี่ดูจากดาเมจรวมตัดสินว่าเป็นของใคร เธอทำงานให้ข้าเปล่า ๆ แบบนี้ ข้ารู้สึกเกรงใจแย่เลย"
ไก่อ้วนมีเลือดทั้งหมด 500
สองคนช่วยกันฟัน ไม่กี่อึดใจก็ล้มลง
นักรบเก็บดาบใหญ่ด้วยความอิ่มเอมใจ รอรับค่าประสบการณ์
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
"...... หืม?"
ค่าประสบการณ์ล่ะ? เนื้อไก่ล่ะ?
เขามองหน้าต่างข้อมูลที่ว่างเปล่าแล้วเกิดอาการมึนงง
[ค่าประสบการณ์ +50, [ไก่อ้วนพี] x1, เหรียญทองแดง x8, ไอความตาย x1]
ขณะที่ในหูของเจียงหลีเยว่ก็ดังเสียงเบาแผ่วขึ้น ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้มจากไก่อ้วน พร้อมด้วย [ไก่อ้วนพี] หนึ่งตัว
นางหันไปมองนักรบที่กำลังอ้าปากค้าง เอียงศีรษะ น้ำเสียงเรียบร้อยมาก "ท่านไปชมวิวก่อนเถอะ หลายวันค่อยมาทำเควส"
นักรบ: "......"
บ้าจริง! นักลอบสังหารดาเมจสูงขนาดนี้เลยหรือ!?
เคราะห์! นักลอบสังหารหญิงตรงหน้านี้ก็แค่เลเวลหนึ่ง ทำไมดาเมจสูงกว่าเขาได้????
ถึงแม้ผู้เล่นรอบ ๆ จะกำลังฟาร์มมอนสเตอร์ ไม่มีใครสังเกตเรื่องเล็กน้อยตรงนี้ แต่นักรบก็รู้สึกขายหน้าอย่างแรง หมุนตัววิ่งหนี ถอยห่างจากเจียงหลีเยว่ไป
ให้ตายเถอะ รู้งี้เลือกนักลอบสังหารตั้งแต่แรกก็ดี
นักรบด่าสาดเสียเทเสียพลางฟาดฟันมอนสเตอร์ต่อ
วินาทีถัดมา ร่างหนึ่งก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว กริชแทงใส่มอนสเตอร์ไก่อ้วนอย่างแม่นยำ
นักรบโกรธมาก "ใครมันบังอาจแย่ง......"
ยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยหันมายิ้มหวาน
รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาเหมือนเสี้ยวจันทร์ ประกอบกับใบหน้าขาวซีดเกินปกติ หากเป็นยามปกติจะต้องเป็นรูปลักษณ์ที่ทำให้จิตใจอ่อนโยนได้อย่างแน่นอน
แต่จิตใจนักรบไม่อาจอ่อนโยนได้เลย
"ให้ท่านทำงานให้เปล่า ๆ เกรงใจแย่เลย"
ความดันโลหิตของนักรบพุ่งกระฉูด
เจียงหลีเยว่เดิมทีคิดจะฆ่าไก่อ้วนสองตัวไปส่งเควส เพิ่มเลเวลเป็น 2 แล้วจะไปทำเควสลับหนึ่ง
แต่คาดไม่ถึงว่าจะเจอคนแย่งมอนสเตอร์ แย่งมอนสเตอร์ก็แล้วยังจะมายั่วโมโหนางอีก
เจียงหลีเยว่ที่สาบานว่าจะไม่ยอมให้ใครรังแกอีก ตัดสินใจทันที เลื่อนเควสลับออกไปก่อน จัดการกับนักรบนี่ให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยว่า!
ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนเลเวลสิบผู้เล่นจะฆ่ากันเองไม่ได้ เจียงหลีเยว่ก็อยากใช้กริชแทงเข้าไปในลำคอของคนตรงหน้านี้มากกว่าเสียอีก
นางติดตามนักรบคนนี้ไปตลอดทาง แย่งแต่มอนสเตอร์ของเขาเท่านั้น แย่งมอนสเตอร์เล็ก ๆ จากมือเขามาถึงสิบตัว เลเวลขึ้นเป็นสอง ไอความตายสะสมได้สิบเอ็ดหน่วย ดาเมจก็เพิ่มขึ้น 1.1%
"ท่านยาย ข้ารู้ผิดแล้ว ข้าผิดเองที่แย่งมอนสเตอร์ท่าน ขอร้องล่ะ อย่าตามข้าอีกเลยได้ไหม? ต่อไปนี้ข้าจะไม่แย่งมอนสเตอร์ของคนอื่นอีกแล้ว!"
นักรบจากที่โกรธเกรี้ยวในตอนแรก กลายเป็นบันดาลโทสะอย่างช่วยไม่ได้ มาถึงตอนนี้ได้แต่อยากจะส่งท่านบรรพชนไปให้พ้น ๆ โดยเร็ว
เขาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา "ท่านยาย ข้าให้เหรียญทองแดงที่มีอยู่ทั้งหมดกับท่านเลย ท่านจะกรุณายกมือสูงส่งอภัยให้ข้าได้ไหม!"
เจียงหลีเยว่เอียงศีรษะ ยื่นมือออกมา ฝ่ามือขาวนวลหงายขึ้น
นักรบหน้าเศร้า ควักเหรียญทองแดง 100 เหรียญวางลงไป
เจียงหลีเยว่พอใจแล้ว เก็บกริช หมุนตัวไปส่งเควส
นางแอบจด ID ของคนนี้ไว้ ตั้งใจว่าภายภาคหน้าหากได้เจอกันอีก ไม่เพียงแต่จะแย่งมอนสเตอร์ของเขาต่อ ยังจะตามฆ่าเขาอีกหลายครั้งเพื่อระบายความแค้น