ทุ่งน้ำแข็งอันเงียบงันพลันคึกคักขึ้นมาในพริบตา
ผู้เล่นอิสระตะโกนกันว่า “ลุยเลย! ฆ่ามัน! สายสัมพันธ์!” แล้วพากันกรูเข้าใส่ยักษ์ศิลาน้ำค้างนิรันดร์อย่างไม่กลัวตาย
แสงสีสันหลากหลายโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่งบนทุ่งน้ำแข็งที่มีเพียงสีเทากับสีขาว
ดูคึกคักดีทีเดียว
เสียแต่ว่าความเสียหายที่ทำได้นั้นน้อยนิดเหลือเกิน
ยักษ์ศิลาน้ำค้างนิรันดร์ก้มศีรษะลง ขาข้อปล้องที่ปักอยู่ในทุ่งน้ำแข็งกระชากขึ้นอย่างแรง
เสียงตูมดังสนั่น
พื้นน้ำแข็งในรัศมีร้อยเมตรรอบตัวมันพลันนูนสูงขึ้นมา หอกน้ำแข็งนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นจากใต้ดิน ทิ่มผู้เล่นทุกคนในบริเวณนั้นจนทะลุไปถึงขั้วหัวใจ
【แผนที่】[ใครเห็นกางเกงในฉันบ้าง]: แบบนี้ถูกแล้วเหรอ แบบนี้ถูกแล้วเหรอ แบบนี้ถูกแล้วเหรอ แบบนี้ถูกแล้วเหรอ นี่มันขยับทีเดียวก็ตายกันเป็นแถบเลยเหรอเนี่ย อะไรกันวะ นี่เป็นสิ่งที่พวกเราสู้ไหวในตอนนี้จริง ๆ เหรอ?
【แผนที่】[ลูกชิ้นเชอร์รีลูกโต]: ทั้งเลเวลทั้งหลอดเลือดเป็นเครื่องหมายคำถาม เห็นชัด ๆ ว่าเป็นบอสใหญ่ช่วงท้ายเกม แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ใครจะไปสนล่ะ ตีมันไปสิ
【แผนที่】[ลูกแมวกอบกู้โลก]: นั่นสิ ยังไงก็เป็นแค่เกม ตายแล้วก็คืนชีพได้ จุดเกิดใหม่ก็อยู่ใกล้ ลุยเลย!
【......】
อ่านข้อความในแผนที่แล้วรู้สึกเลือดร้อนขึ้นมาเลย
ต้องยอมรับว่าเมื่อมั่นใจว่าจะไม่ตายจริง ๆ ทุกคนก็กล้าหาญกันมาก
เจียงหลีเยว่จ้องมองผู้เล่นที่ตายแล้วฟื้น ฟื้นแล้วก็ตายซ้ำไปซ้ำมา