เจียงหลีเยว่ไม่ได้ใส่ใจกับความคิดเห็นในกระทู้
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เธอก็ไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะมองเธออย่างไร
จะบอกว่าเธอโหดเหี้ยมก็ช่าง จะบอกว่าเธออันตรายก็แล้วแต่ คนพวกนั้นไม่ใช่คนสำคัญสำหรับเธอเสียหน่อย ทำไมต้องใส่ใจด้วย?
มีเพียงท่าทีของพี่ชายที่ทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“รู้แล้วค่ะพี่ คราวหน้าฉันจะพาพวกพี่ไปด้วยแน่นอน” เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย แววตาและท่าทางจริงใจอย่างยิ่ง
เจียงมู่อวิ๋นจ้องเธออยู่สองวินาที เมื่อแน่ใจว่าน้องสาวไม่ได้พูดส่ง ๆ ถึงค่อยพยักหน้าอย่างพอใจ
ส่วนลู่ยวี่หวยไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ เขาเดินเข้ามาถามอย่างกระตือรือร้นว่า “เสี่ยวหลี เมื่อกี้ฆ่ามอนสเตอร์ไปกี่ตัวน่ะ? ในวิดีโอมีเหรียญทองแดงเกลื่อนพื้น อย่างน้อยก็น่าจะหลายพันตัวเลยใช่ไหม?”
เจียงหลีเยว่เหลือบมองทั้งสองคน แล้วยกมือขึ้นทำท่าห้านิ้ว
“ห้าพันตัวเหรอ?” ลู่ยวี่หวยเลิกคิ้ว “มิน่าล่ะ...”
เจียงหลีเยว่ตอบว่า “ฆ่ามอนสเตอร์จนได้เหรียญทองมาห้าเหรียญค่ะ”
ลู่ยวี่หวย “?”
ห้าเหรียญทอง?
มอนสเตอร์ตัวหนึ่งมีเหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญ ถ้าอย่างนั้นห้าเหรียญทองก็เท่ากับ...มอนสเตอร์ห้าหมื่นตัวเลยนะ!?
“เสี่ยวหลี เข้าไปฆ่ามอนสเตอร์ในประตูเหรอ?” ลู่ยวี่หวยตกใจมาก
แววตาของเจียงมู่อวิ๋นก็ฉายความตะลึงอยู่บ้าง
เจียงหลีเยว่เกาคางเสวียนเย่พลางทำตาใส “ไม่ได้ฆ่าคนเดียวสักหน่อย ยังมีเสวียนเย่อีกนะ เสวียนเย่ของเราเก่งมากเลย”
เสวียนเย่เชิดคางขึ้น สบตากับเจียงมู่อวิ๋นและลู่ยวี่หวย ก่อนจะส่งเสียงร้องอย่างอวดดีสองครั้ง “โฮ่ง! โฮ่ง~!”
“เจ้าตัวเล็กนี่...” ลู่ยวี่หวยมองเสวียนเย่ในอ้อมแขนเจียงหลีเยว่ มือไม้คันยุบยิบจนยื่นไปจิ้มมันสองที “สัมผัสก็นุ่มดีนี่...ซี๊ด!”
ยังพูดไม่ทันจบ เสวียนเย่ก็อ้าปากงับมือเขา