ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังงานแถลงข่าว กระแสบนโลกออนไลน์ก็ปะทุขึ้นราวกับถังดินปืนถูกจุดไฟ
เซิร์ฟเวอร์ของแพลตฟอร์มใหญ่ ๆ แทบทุกแห่งล่มไปครั้งหนึ่ง หลังเพิ่มขีดความสามารถของระบบอย่างเร่งด่วนจึงพอจะรองรับกระแสผู้ใช้ระลอกนี้ได้ ทุกคนต่างพูดถึงเนื้อหาในงานแถลงข่าว และแยกแยะทุกคำที่มู่เจิงอันพูดออกมาทีละคำ
[ประตูกับพวกสัตว์ประหลาดไม่ได้มาจากแผ่นดินใหญ่ออลเดราเหรอ? แล้วพวกมันมาจากไหนกันล่ะ??]
[ระบบป้องกันร่วมที่ใช้คะแนนแลกเสบียง นี่มันระบบทหารรับจ้างในอีกรูปแบบไม่ใช่เหรอ?]
[แปลว่ารัฐรู้เรื่องนี้ล่วงหน้าจริง ๆ เหรอ? แล้วทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรก?]
[คห.บน ใช้สมองคิดหน่อยสิ! ต่อให้บอกล่วงหน้าแล้วจะทำอะไรได้? นายไปหยุดไม่ให้สองโลกหลอมรวมกันได้หรือไง? ถ้าบอกออกไปก็มีแต่จะทำให้คนแตกตื่นเป็นวงกว้าง ถึงตอนนั้นคนตายจะยิ่งมากกว่าเดิม เข้าใจไหม?]
[ฮือ ๆ ๆ ฉันกลัวมาก สัตว์ประหลาดจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยเหรอ? แล้วพวกเราจะทำยังไงดี.....]
[ก็ไปตีมอนสเตอร์สิ ยัยบ๊อง! ในเมื่อพวกมันยังไม่เก่งขนาดนั้น ก็รีบไปฝึกให้ชินซะ จะได้เพิ่มฝีมือ+หาเหรียญทองแดง ไม่ใช่เอาแต่ถามไปทั่วแล้วก็ร้องไห้โฮแบบเธอ!]
[พูดง่ายนี่ งั้นก็ออกไปฆ่าสักตัวให้ดูสิ?]
[ฉันฆ่าแล้ว เมื่อเช้าฆ่าไปยี่สิบตัวตรงชั้นล่างนี่เอง เอ้านี่ ดูเหรียญทองแดงที่ฉันได้มาสิ (รูปเหรียญทองแดง.jpg)]
[......]
กระทู้ไหลเร็วจี๋ แต่ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เจียงหลีเยว่จึงขี้เกียจอ่านต่อ วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ
เสวียนเย่สงสัยเจ้าสิ่งเรืองแสงนี้มานานแล้ว
มันแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ผละจากอ้อมกอดของเจียงหลีเยว่แล้วเดินย่องไปข้างโทรศัพท์ หน้าจอไม่ได้ล็อกไว้ เสวียนเย่ยกอุ้งเท้าขึ้นปัดไปมาสองครั้ง จิ้มไปจิ้มมาอยู่ ๆ ก็เปิดเกมย่อยหั่นผลไม้ขึ้นมา
เมื่อเห็นผลไม้ลอยว่อนเต็มหน้าจอ ดวงตาสองสีของเสวียนเย่ก็หรี่เป็นเส้น มันเริ่มปัดหน้าจออย่างกระตือรือร้น หางเรียวยาวแกว่งไปมาซ้ายขวา