หลังจากกำจัดสัตว์ประหลาดจนหมดเกลี้ยง ประตูก็ค่อย ๆ หายไป
บนถนนเหลือเพียงเหรียญทองแดงเกลื่อนพื้น
ท่าทางตอนเจียงหลีเยว่สังหารสัตว์ประหลาดนั้นเท่มาก แต่ตอนก้มเก็บเหรียญทองแดงกลับดูทุลักทุเลไปหน่อย
เสวียนเย่เองก็ไม่ได้อยู่ว่าง คอยช่วยเธอเก็บด้วย
แต่ตัวเสวียนเย่เล็กเกินไป แต่ละครั้งเก็บได้แค่ไม่กี่เหรียญ บินไปบินกลับอยู่หลายรอบก็เลิกทำ หลับตาหมอบอยู่บนไหล่เจียงหลีเยว่แกล้งตาย
เจียงหลีเยว่ “...”
ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นเจ้าตัวเล็กที่เธอฟักออกมาเอง จะให้ทำยังไงได้ล่ะ?
คนหนุ่มสาวหลายคนที่อยู่ไกลออกไปมองหน้ากันไปมา สุดท้ายนักบวชในทีมก็รวบรวมความกล้าเดินเข้ามาถามเสียงเบา “เอ่อ เทพ พวกเราช่วยเก็บให้ไหม? วางใจได้ พวกเราไม่แอบหยิบไปแน่นอน!”
เจียงหลีเยว่เหลือบตามองเธอแล้วพยักหน้า
ดวงตานักบวชเป็นประกาย เธอหันไปกวักมือเรียกเพื่อนร่วมทีม พร้อมทำสัญลักษณ์โอเค
เธอก้มลงเก็บเหรียญทองแดงที่อยู่ใกล้ ๆ ช่วยไปพลางลองหยั่งเชิงถามไปพลาง “เทพ คุณเป็นผู้เล่นตั้งแต่วันเปิดเกมเทวโองการหรือเปล่า?”
เจียงหลีเยว่ตอบรับเรียบ ๆ
“มิน่าล่ะถึงเก่งขนาดนี้! ฉันกับเพื่อน ๆ ฆ่าสัตว์ประหลาดได้มากสุดแค่สามสี่ตัวต่อนาที แต่เทพคนเดียวกวาดได้ทั้งฝูง เก่งเกินไปแล้ว!”
ดวงตานักบวชเป็นประกาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม คำพูดเอาใจพรั่งพรูออกมาไม่ขาด
เห็นเจียงหลีเยว่ไม่สะทกสะท้าน เธอก็ไม่ย่อท้อ ยื่นเหรียญทองแดงเต็มมือให้ด้วยความกระตือรือร้น “เทพ เหรียญของคุณค่ะ”