ในที่สุดก็เจอพี่ชายแล้ว ดีจริง ๆ
อารมณ์ที่ตึงเครียดมาตลอดของเจียงหลีเยว่ผ่อนคลายลงทันที ในใจเหลือเพียงความตื่นเต้นและยินดี สายตาจับจ้องปีกคู่ใหญ่สีขาวบริสุทธิ์ที่อยู่ด้านหลังพี่ชายไม่วาง
ปีกสวยจัง
พี่ชายเปล่งประกายเหลือเกิน!
ทุกคนที่ไม่ใช่ศิษย์แห่งความตายต่างเงยหน้ามองร่างที่ลอยสูงอยู่กลางอากาศอย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหลงใหล
“นี่คือ...นางฟ้าเหรอ? นางฟ้าที่มาช่วยพวกเราใช่ไหม?”
เย่จื่อพึมพำพลางยื่นมือรับขนนกมายาที่เปล่งแสงเรืองรองซึ่งร่วงลงมาจากฟากฟ้า
เมื่อขนนกมายาสัมผัสฝ่ามือ มันก็สลายหายไปทันที
สิ่งที่เข้ามาแทนคือพลังที่หลั่งไหลออกมาจากภายในร่างกายอย่างไม่ขาดสาย ความเหนื่อยล้าทางจิตใจก็พลันมลายไป สภาพตอนนี้ดีจนแทบไม่รู้จะดีไปกว่านี้ได้อย่างไร
“ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัวเลย”
“ฉันก็เหมือนกัน จะพูดอะไรอีกล่ะ ลุยฆ่าให้หมดก็พอ!”
“โห ทำไมความเสียหายที่ฉันทำได้ถึงเพิ่มขึ้นตั้งเยอะขนาดนี้...”
“ไอ้โง่ นางฟ้าประทานพรให้เราแล้ว เข้าใจไหม?”
“เฮ้ย! เจ้าสัตว์ประหลาด กินขวานข้าไปซะ!”
“...”
คนกลุ่มนี้ที่ก่อนหน้านี้เหนื่อยจนแทบจะล้มลงทุกเมื่อ ตอนนี้กลับเหมือนได้ยากระตุ้น พวกเขาเงื้ออาวุธในมือฟาดฟันใส่สัตว์ประหลาดอย่างบ้าคลั่ง นับเป็นปาฏิหาริย์ก็ว่าได้
เจียงหลีเยว่สังหารสัตว์ประหลาดได้รวดเร็วยิ่งกว่าใคร
ฆ่า ฆ่า ฆ่า! ฆ่าสัตว์ประหลาดที่ขวางทางไม่ให้เธอได้พบพี่ชายให้หมด!
ภายใต้พรที่ได้รับ
พลังโจมตีที่รุนแรงอยู่แล้วของเจียงหลีเยว่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เธอบดขยี้สัตว์ประหลาดตรงหน้าอย่างรวดเร็วที่สุด แล้วพาคนกลุ่มที่อยู่ด้านหลังฝ่าวงล้อมของสัตว์ประหลาดออกมาได้สำเร็จ