อีกด้านหนึ่ง ขณะที่เจียงหลีเยว่กำลังต่อสู้พันตูกับชายมีรอยสัก จำนวนสัตว์ประหลาดที่เดิมถูกกำจัดไปเกือบหมดกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทุกคนที่กำลังต่อสู้ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
หลินหมานพยายามปกป้องเทพมู่ที่อยู่ด้านหลัง เธอเงื้อดาบฟันนิ้วมือและฝ่ามือของตัวเองขาด ก่อนโยนออกไป เสียงระเบิดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ราวกับเธอไม่รู้สึกเจ็บ การเคลื่อนไหวฉับไวเด็ดขาด
เย่จื่อที่อยู่ข้าง ๆ เห็นแล้วเจ็บแปลบแทนจนแทบจะรู้สึกเจ็บไปด้วย เธอขยับเข้าไปใกล้ ก่อนอดพูดกับหลินหมานไม่ได้ว่า “เมื่อกี้ฉันเก็บกระบี่ยาวได้เล่มหนึ่ง เอาไปใช้สิ อย่าฟันตัวเองเลย เห็นแล้วเจ็บแทน...”
“ไม่ล่ะ” หลินหมานส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วบอกตามตรงว่า “พลังโจมตีของฉันต่ำมาก ฟันไปทีหนึ่ง คนที่ตายอาจไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นฉันเอง”
เย่จื่อ “……”
ก็จริง พลังโจมตีต่ำไปหน่อยแฮะ
“เอากระบี่มาให้ฉัน” เจียงมู่อวิ๋นเอ่ยเสียงขรึม
เย่จื่อปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่ได้นะ เทพมู่ วางใจเถอะ พวกเราจะปกป้องคุณให้ดีเอง”
จะให้ตัวซัพพอร์ตตัวพ่ออย่างเทพมู่ลงมือเองได้ยังไงกัน?
เจียงมู่อวิ๋นไม่พูดอะไร เพียงจ้องเธออยู่อย่างนั้น