“ประธาน พวกเราสำรวจเสร็จแล้วใช่ไหม?” เหล่าเจี้ยนอุ้มกล่องสมบัติใบสุดท้ายที่ยังไม่ได้เปิดไว้ด้วยมือข้างเดียว อีกมือเกาท้ายทอยพลางถาม “ตอนนี้กลับเลยไหม?”
“ไม่ต้องรีบ รอดูอีกหน่อยก่อน”
ลู่ยวี่หวยส่ายหน้า สายตาจับจ้องแผนที่หมอกเทาที่ถูกแสงสีขาวปกคลุมตรงหน้า “อย่างน้อยก็ต้องดูก่อนว่าพอหมอกเทาหายไปแล้ว แผนที่จะเปลี่ยนเป็นแบบไหน ยังไงนี่ก็เป็นผลงานจากน้ำพักน้ำแรงของพวกเรา”
ทุกคนเห็นด้วย ฟังดูมีเหตุผล จึงไม่รีบร้อนกลับ พากันนั่งลงกับพื้น ถูไม้ถูมือเตรียมเปิดกล่องสมบัติใบสุดท้าย
ลิขิตสวรรค์ของเจียงหลีเยว่ส่งเสียงเตือนรัว ๆ
ต่อให้ลู่ยวี่หวยบอกว่าจะกลับ เธอก็จะขวางไว้ เพราะลิขิตสวรรค์บอกแล้วว่าแผนที่ตรงหน้ามีของดี!
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ย่อมต้องขนของดีกลับไปให้ได้มากหน่อย
เธอคิดพลางก้มมองกล่องสมบัติสีน้ำเงินเข้มในอ้อมแขน
ตอนนี้สายตากลับมาเป็นปกติแล้ว รายละเอียดของกล่องสมบัติจึงมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ภาพนูนที่แกะสลักโดยรอบล้วนเป็นปะการัง เปลือกหอย แมงกะพรุน ปลา และสิ่งอื่น ๆ เมื่อประกอบกับสีของกล่องแล้ว ดูราวกับโลกใต้ทะเล
เจียงหลีเยว่ลูบกล่องสมบัติไปพลางครุ่นคิด
หรือว่าพื้นที่ซึ่งถูกหมอกเทาปกคลุมนี้ เดิมทีในออร์เดราเป็นแผนที่มหาสมุทร?
ความเป็นไปได้นั้นสูงมาก