ลู่ยวี่หวยเริ่มค้นกระเป๋าเป้ «ขอดูก่อนนะ จำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันทำยาเม็ดชุดหนึ่งไว้กินแล้วจะหายใจใต้น้ำได้ อยู่ไหนนะ อยู่ไหนเอ่ย...»
«เจอแล้ว!»
ในมือของเขาปรากฏขวดเล็ก ๆ ยี่สิบกว่าขวด บรรจุยาเม็ดสีฟ้าอ่อนเอาไว้ ภายในมีอยู่ขวดละยี่สิบกว่าเม็ด
«หนึ่งเม็ดออกฤทธิ์ได้ประมาณสองชั่วโมง ขวดเล็ก ๆ นี้ก็พอให้เราอยู่ข้างในได้สองวัน ส่วนสองขวดอยู่ได้สี่ห้าวันสบาย ๆ»
สองวันน่าจะพอแล้วใช่ไหม?
ลู่ยวี่หวยเปิดสมองกลอัจฉริยะดูเวลา แล้วพบว่าตั้งแต่พวกเขาเข้าไปในแผนที่หมอกเทา เวลาผ่านไปเพียงครึ่งวัน หรือราว ๆ หกถึงเจ็ดชั่วโมงเท่านั้น
เขาเบิกตาดอกท้อขึ้นอย่างตกตะลึงเล็กน้อย
ให้ตายสิ เขานึกว่าอย่างน้อยก็ผ่านไปสองวันแล้ว!
ดูท่าแล้วพวกเขาจะเคลื่อนที่กันเร็วพอตัว
«มา ๆ คนละสองขวด»
เจียงหลีเยว่รับขวดยาเล็ก ๆ ที่ลู่ยวี่หวยส่งให้ บิดฝาออกแล้วเทยาเม็ดสีฟ้าอ่อนออกมาหนึ่งเม็ด
ยาเม็ดมีขนาดเล็กมาก ใหญ่กว่าถั่วเขียวเพียงนิดเดียว ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ
หอมดีจัง
เมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ ได้ยาเม็ดกันครบแล้ว เธอก็ไม่ลังเลที่จะใส่มันเข้าปาก
«ไป ลงน้ำกัน»
ลู่ยวี่หวยกินยาเม็ดอย่างรวดเร็วเช่นกัน ก่อนนำทีมตรงไปยังชายฝั่งแล้วพุ่งตัวลงน้ำตูมเดียว ก่อคลื่นลูกย่อม ๆ ขึ้นมา
«เสี่ยวหลี ลงน้ำแล้วระวังตัวด้วย» เจียงมู่อวิ๋นตบไหล่น้องสาวเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความห่วงใย
เจียงหลีเยว่พยักหน้ารับ
«หนูจะระวังค่ะ พี่ชาย»
จากนั้นเธอก็ดำลงไปในน้ำ
น้ำทะเลเย็นเฉียบโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง รัดรึงเธอไว้แน่น ทว่าความตื่นเต้นเล็ก ๆ กลับผุดขึ้นในใจ ยาเม็ดเริ่มออกฤทธิ์ เธอจึงไม่รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก
ตอนเด็ก ๆ เจียงหลีเยว่เคยเรียนว่ายน้ำอยู่พักหนึ่ง แขนขาของเธอขยับอย่างไม่ค่อยคล่องนัก ผมยาวสีดำที่ยาวถึงเอวพลิ้วสยายอยู่ในน้ำราวกับสาหร่าย
เธอว่ายไปข้างหน้าพลางหยิบยางรัดผมออกมามัดผมเป็นมวยต่ำด้านข้าง