“ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะกลับไปทำไม?”
ลู่ยวี่หวยหันกลับมามองหลินหมาน ดวงตาดอกท้อโค้งเป็นเสี้ยว รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้า น้ำเสียงร่าเริง
“ไม่ต้องกังวล วิศวกรรมของเธอขึ้นถึงระดับกลางแล้ว ต่อให้พลังในน้ำด้อยกว่าบนบก ก็ยังใช้ประโยชน์ได้ จะเป็นตัวถ่วงได้ยังไง?”
“นั่นสิ”
จิ่วจิ่วว่ายเข้ามาตบไหล่หลินหมานอย่างร่าเริงขี้เล่น “ในหมู่เพื่อนไม่มีใครเป็นตัวถ่วงหรอก พวกเราเชื่อในความสามารถของเธอ!”
“ใช่แล้ว ดูสิ ทุกคนเชื่อว่าฉันจะเป็นนักฆ่าที่เก่งเป็นอันดับสอง” ชุนเฟิงเอ่ยสนับสนุน
พอพูดจบ หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปทันที
“ใครเชื่อนายกัน? บ้าไปแล้วหรือไง? อยู่ในน้ำนานจนสมองพองแล้วหรือไง?”
“อยากหาใครสักคนที่เป็นเบาหวานมาทำให้นายสะดุ้งตื่นจริง ๆ!”
“ถึงสุภาษิตจะบอกว่าคนกล้าแค่ไหน ผลผลิตก็สูงเท่านั้น แต่ความกล้าของนายมันมากเกินไปแล้วมั้ง? ไม่กลัวดินจะแตกหรือไง?”
“มั่นใจเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามั่นใจเกินไปก็กลายเป็นหลงตัวเองแล้ว ชุนเฟิง ผู้ชายมั่นหน้าแบบนายไม่ไหวหรอก ไม่ไหวจริง ๆ!”
“……”
ท่ามกลางเสียงหยอกล้อของเพื่อนร่วมทีม ความรู้สึกด้อยค่าที่ผุดขึ้นในใจหลินหมานค่อย ๆ จางหายไป รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้า
เธอพยักหน้า “อื้ม เข้าใจแล้ว!”
ถือโอกาสนี้ทดสอบพลังของระเบิดในน้ำพอดี ถ้าประสิทธิภาพลดลง ค่อยกลับไปหาทางปรับสูตรเอาก็ได้ เธอจะพยายามไล่ตามฝีเท้าทุกคนให้ทัน
เจียงหลีเยว่ยืนมองเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของหลินหมานกลับมาเป็นปกติ จึงค่อย ๆ เบนสายตากลับอย่างไม่ใส่ใจ
ทีมเดินหน้าดำลงไปต่อ
กระแสน้ำใต้น้ำที่เชี่ยวกรากพัดโหมเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน จากนั้นเงาดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในความมืดมิดของทะเลลึก พุ่งตรงเข้าชนทุกคน