สามพี่น้องว่ายเข้าไปในถ้ำหินธรรมชาติแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ลึกที่สุดในภูเขาไฟใต้ทะเล โดยมีคลื่นเสียงดุ๊ดุ๊ดุ๊ของเหล่าภูตน้อยล้อมอยู่รอบตัว
ถ้ำหินมีพื้นที่กว้างขวาง บนพื้นกองแร่ที่ผ่านการถลุงแล้วไว้เป็นหมวดหมู่ นับได้หลายร้อยหลายพันก้อน นอกจากมิธริลใต้ทะเลลึกที่เปล่งประกายสีน้ำเงินเข้มแล้ว แร่ชนิดอื่นพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ!
เจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวยแทบไม่มีโอกาสได้ใช้แร่
เมื่อเห็นแร่หลากสีสันกองพะเนินอยู่เต็มพื้น สิ่งที่คิดได้ก็มีแค่ ‘เยอะจริง ๆ ภูตน้อยใต้ทะเลลึกนี่ร่ำรวยไม่น้อยเลย’
แต่เจียงหลีเยว่ไม่เหมือนกัน
เมื่อมองกองแร่ที่อยู่ตรงหน้า เธอก็แทบอยากเก็บทั้งหมดใส่มิติ แล้วเข้าไปหลอมสร้างของในวิหารให้หนำใจ
“ผู้อาวุโสใหญ่ แร่พวกนี้สวยมากใช่ไหม?”
“พวกเราชอบแร่แวววาวที่สุดเลย”
“แถวนี้มีสายแร่อยู่ตั้งหลายสาย...”
“ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ขุดแร่กับพวกเราจริง ๆ เหรอ? ขุดแร่สนุกมากเลยนะ~”
เจียงหลีเยว่ปฏิเสธคำชวนขุดแร่ของภูตน้อยอีกครั้ง ก่อนชี้ไปยังกองแร่บนพื้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพว่า “ฉันขอเอาแร่พวกนี้ไปสักหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ ถ้าผู้อาวุโสใหญ่ชอบ จะเอาไปทั้งหมดก็ได้ ตอนนี้พวกเราไม่ต้องสร้างบ้านแล้ว”
“แค่นี้พอไหม? ถ้าไม่พอ พวกเราไปขุดมาเพิ่มก็ได้นะ~”
“อื้อ ๆ ๆ เอาไปทั้งหมดได้เลย...”
เจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวยฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าภูตทะเลลึกที่ส่งเสียงดุ๊ดุ๊ดุ๊ไม่หยุดพูดอะไรกัน รู้แค่ว่าดวงตาของน้องสาวยิ่งเปล่งประกายขึ้นเรื่อย ๆ