เจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวยรู้สึกว่าภาพตรงหน้าชวนพิกลเกินกว่าจะบรรยายได้
ภูตทะเลลึกกลุ่มนี้ส่งเสียงดุ๊กดิ๊กอยู่ทางนั้นตั้งนาน ก่อนจะเริ่มวนรอบพวกเขาทั้งสามคน
ไม่รู้ว่ากำลังประกอบพิธีกรรมลึกลับอะไรอยู่หรือเปล่า
หรือพยายามใช้วิธีนี้ปั่นหัวพวกเขากันแน่?
ภูตพวกนี้ดูคิ้วเข้ม ตาโต แถมยังเอ๋อ ๆ ซื่อ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเจ้าเล่ห์เหมือนกัน!
ชาวหยวนร้องเรียก «ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสใหญ่» อย่างตื่นเต้นพลางวนรอบพวกเขา เจียงหลีเยว่รออยู่นานก็ไม่เห็นพวกนั้นหยุด ในที่สุดจึงทนไม่ไหวและเอ่ยห้าม
“พวกคุณหยุดวนได้แล้ว”
ชาวหยวนหยุดลงจริง ๆ
ลู่ยวี่หวยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
“เชื่อฟังขนาดนี้เลย?” เขาลองสื่อสารกับชาวหยวน “พวกคุณเข้ามาใกล้อีกหน่อยสิ”
ชาวหยวนไม่สนใจเขาเลย
ลู่ยวี่หวยนิ่งเงียบ
ฉากนี้ช่างคุ้นเหลือเกิน เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน
เขาลูบปลายจมูก รู้สึกว่าตรงนั้นแดง ๆ
“ป้ายนี้เป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะผู้อาวุโสใหญ่แห่งเผ่าหยวนค่ะ” เจียงหลีเยว่กระซิบอธิบายสั้น ๆ “บวกกับเรื่องที่ฉันซ่อนเผ่าพันธุ์ของตัวเองไว้ ตอนนี้พวกเขาเลยคิดว่าฉันเป็นผู้อาวุโสใหญ่ กำลังต้อนรับฉันอยู่”