บ่ายนี้ไม่มีเรียน
แต่ในหอพักกลับเงียบผิดปกติ
ซุนเหล่ยนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าโต๊ะ หลินต้งพิงเตียงอ่านหนังสือ ทั้งสองคนสบตากันเป็นระยะ ต่างเห็นความรู้สึกแปลกประหลาดในแววตาของอีกฝ่าย
เรื่องที่อู่ตี้เจอปัญหาเมื่อสุดสัปดาห์ เป็นฉีถงเหวยที่ฝ่าค่ำคืนไปช่วยพาตัวเขาออกมา
ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากว่าจะเก็บมันไว้ในใจ
อู่ตี้นั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง แผ่นหลังพิงกำแพง มือกำโทรศัพท์แน่น สีหน้าเย็นชาเสียจนน่าขนลุก
หลังผ่านเรื่องที่สถานีตำรวจมา เขาก็สลัดความวู่วามและความเหลาะแหละในอดีตทิ้งไปจนหมด ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเด็ดเดี่ยวโหดเหี้ยมออกมา
เขาแอบเหลือบมองฉีถงเหวยตรงที่นั่งข้างหน้าต่างเป็นครั้งคราว
ซุนเหล่ยกลั้นใจอยู่นาน ก่อนจะถามเสียงเบา
“อู่ตี้ นาย...ไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ เหรอ”
อู่ตี้พยักหน้าเบา ๆ
“ไม่เป็นไรแล้ว! ต้องขอบคุณถงเหวยทั้งหมดเลย”
หลินต้งปิดหนังสือ ถอนใจเบา ๆ
“ไม่อยากเชื่อเลย บุญคุณที่ถงเหวยช่วยไว้ครั้งนี้ใหญ่หลวงจริง ๆ!”
ซุนเหล่ยถอนหายใจ
“เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าถงเหวยแค่ฉลาด แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเขามีความสามารถจริง ๆ”
ทั้งสามคนคุยกันเสียงเบา ไม่กล้ารบกวนฉีถงเหวย
ฉีถงเหวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่าง สีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาด้านหลัง
เขากำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์
ข้อความแจ้งเงินเข้าจากธนาคารเพื่อการพัฒนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
【เงินกู้สนับสนุนเฉพาะด้านอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และนวัตกรรมของบริษัทท่านในเมืองหรงเฉิง จำนวนหนึ่งหมื่นล้านหยวน ได้รับอนุมัติและดำเนินการเสร็จสิ้นแล้ว เงินได้โอนเข้าบัญชีนิติบุคคลเมื่อเวลา 13:30 น. กรุณาจัดสรรเงินตามวัตถุประสงค์ที่ระบุไว้ในโครงการ และจัดทำบัญชีการเงินให้ครบถ้วนเพื่อใช้ตรวจสอบ】