ใต้ตึกหอพัก
รถโปรโดสีดำคันหนึ่งจอดทับเส้นแบ่งเลนอย่างแม่นยำ
ซุนเผิงนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ สายตาจับจ้องทางออกของตึกหอพักไม่วางตา
ไม่นานนัก ฉีถงเหวยก็เดินออกมาอย่างเชื่องช้า
ซุนเผิงผลักประตูลงจากรถทันที
“เจ้านาย”
ฉีถงเหวยพยักหน้าให้เขา
“เตรียมรถเรียบร้อยแล้วหรือยัง”
“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ เหลือแค่รอให้คุณไปตรวจรถและรับรถ” ซุนเผิงผายมือเชิญทาง
ฉีถงเหวยไม่พูดอะไรต่อ ก้มตัวลงนั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า
“ไปกันเถอะ ตรงไปที่โชว์รูมเลย”
“ได้ครับ”
ซุนเผิงรีบกลับขึ้นรถแล้วปิดประตูให้เรียบร้อย
เครื่องยนต์โปรโดคำรามต่ำ ๆ ก่อนรถจะออกตัวอย่างนุ่มนวล แล่นไปตามถนนสายหลักของมหาวิทยาลัยแล้วขับออกจากบริเวณโรงเรียน
ตลอดทางไม่มีอุปสรรค
ไม่ถึงสิบนาที รถก็จอดสนิทอยู่หน้าประตูโชว์รูม
ผู้จัดการฝ่ายขายของร้านพาพนักงานขายมือทองสองคนกับพนักงานต้อนรับสามคนมายืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบหน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
ซุนเผิงรีบลงจากรถ อ้อมไปยังฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า แล้วยกมือบังเหนือศีรษะก่อนเปิดประตู
“เจ้านาย ถึงแล้วครับ”
ฉีถงเหวยก้มตัวลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในโชว์รูม
ใจกลางโถงจัดแสดง รถเฟอร์รารี 360 โมเดนาสีแดงเพลิงทั้งคันตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ
ตัวถังทรงเตี้ยลู่ลม ไฟหน้าทรงกลมมนแบบตากบอันเป็นเอกลักษณ์ เส้นสายคมกริบพาดผ่านตัวถัง ชุดแต่งชายล่างแบบสปอร์ตทำจากคาร์บอนไฟเบอร์สีดำ ประกอบกับล้อสปอร์ตขนาดใหญ่
แม้เพียงจอดนิ่ง ก็แผ่รัศมีโดดเด่นจนกลบรถทุกคันในโชว์รูม