จนกระทั่งก้าวออกจากประตูสถานีตำรวจ ได้สูดอากาศเย็นสดชื่นข้างนอกเข้าไปเต็มปอด อู่ตี้ถึงกล้ายืนยันว่า——
เขาเป็นอิสระจริง ๆ แล้ว!
เขาหันไปมองฉีถงเหวยที่เดินอยู่ข้าง ๆ อย่างสบาย ๆ พร้อมสีหน้าเจือแววขบขัน รู้สึกเพียงว่าลำคอแห้งผากจนเจ็บ
ฉีถงเหวยเหลือบมองเขา
“หิวหรือ?”
“นิดหน่อย……”
เขาลูบท้องที่แฟบลง
ฉีถงเหวยยิ้ม แล้วพาเขาเดินเข้าไปในร้านอาหารเช้าฝั่งตรงข้ามถนนที่กำลังเปิดให้บริการ
เพราะยังไม่ถึงเวลาเข้างาน ในร้านจึงค่อนข้างเงียบ มีลูกค้าอยู่เพียงประปราย
ฉีถงเหวยเลือกที่นั่งว่างริมหน้าต่างแล้วนั่งลง
“เถ้าแก่ครับ น้ำเต้าหู้ร้อนสองถ้วย ซาลาเปาไส้หมูสดสี่เข่ง ปาท่องโก๋สี่ตัว แล้วก็โจ๊กขาวสองชามครับ”
เถ้าแก่ขานรับทันที ไม่นานก็ยกอาหารเช้าที่ร้อนฉ่ามาวางบนโต๊ะ
อู่ตี้มองอาหารเช้าคุ้นตาตรงหน้า จู่ ๆ ปลายจมูกก็แสบขึ้นมา
เมื่อคืนเหมือนเพิ่งเดินผ่านขุมนรกมา แค่โจ๊กอุ่น ๆ หนึ่งชามในตอนนี้ กลับทำให้เขารู้สึกทั้งโล่งใจและซาบซึ้งราวกับรอดพ้นภัยพิบัติมาได้
เขาหยิบช้อนขึ้นมา ก้มหน้ากินไปสองสามคำ
“ถงเหวย พูดตามตรงนะ ฉันอิจฉานายมากจริง ๆ”
อู่ตี้วางช้อนลง แล้วยกมือขึ้นถูหน้าแรง ๆ หนึ่งที
“นายทั้งหล่อ ทั้งหัวดี แล้วยังรวยมากด้วย”
“เทียบกับนายแล้ว ฉันสู้ไม่ได้สักอย่าง”
“เพราะงั้นฉันถึงชอบเถียงนาย ชอบทำตัวเด่นอยู่เรื่อย”
อู่ตี้ยิ้มเยาะตัวเอง