วันที่ 27 มิถุนายน ฟ้ายังสลัวอยู่ แสงอรุณแรกเริ่มสาดส่อง
ฉีถงเหวยลุกขึ้นแต่เช้า ระมัดระวังนับหวยที่ถูกรางวัลทั้ง 120 ใบเรียงทับกันทีละใบ ใส่ลงซองหนังวัวที่สะอาดสะอาด แล้วเก็บติดตัวไว้อย่างมิดชิด
อย่าโอ้อวดทรัพย์ให้คนอื่นเห็น คือความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยนมาแต่โบราณ
เงินรางวัลมูลค่ามหาศาลก้อนนี้ หากรั่วไหลออกไปแม้แต่นิด ย่อมตามมาด้วยความยุ่งยากไม่รู้จบ ไม่เพียงทำลายชีวิตเรียบง่ายสงบสุขของพ่อแม่ แต่ยังอาจก่อภัยไม่มีปี่มีขอได้อีกด้วย
"ถงเหวย ตื่นแต่เช้าเช่นนี้จะไปไหนเหรอลูก" จ้าวกุ้ยหลานถืออาหารเช้าร้อน ๆ เดินออกมาจากครัว ถามถามด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยข้อสงสัย
ฉีถงเหวยกุดั่นเหตุผลขึ้นมาซะอย่างนั้น "แม่ครับ ผมจะไปแวะเมืองหลวงมณฑล ไปหาเพื่อนร่วมชั้นสักหน่อย เย็นนี้กลับมาครับ"
จ้าวกุ้ยหลานไม่แม้แต่จะข้องใจ แค่เตือนให้ระวังตัวระหว่างทาง แล้วก็บอกให้เอาเงินติดตัวไปให้มากหน่อย
ฉีถงเหวยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วก็ออกจากบ้านมุ่งตรงไปยังสถานีขนส่งเหมียนโจว
สถานียังคงเป็นเหมือนในความทรงจำ
ต้นหวงเกอหน้าสถานีก็ยังอยู่ เงาไม้ให้ร่มคลุมครึ่งห้องขายตั๋ว
ฉีถงเหวยซื้อตั๋วเหมียนโจวไปหรงเฉิงเที่ยวถัดไป เลือกนั่งติดหน้าต่าง
ระยะทางสองชั่วโมง สองข้างทางล้วนเป็นภาพถนนหนทางที่เก่าแก่ นาข้าวเบื้องไกลกอดต่อกันไม่สิ้นสุด ครั้งคราวมีรถบรรทุกวิ่งสวนมา คลื่นฝุ่นฟุ้งกระจาย
หรงเฉิงปี 2003 ยังไม่ทันได้เผชิญความรุ่งเรืองไร้ที่ติในภายหลัง แต่ทุกหนแห่งกลับซ่อนโอกาสของยุคสมัยที่ยังรอวันระเบิดอยู่
อินเทอร์เน็ตกำลังงอกงาม ตลาดอสังหาริมทรัพย์เพิ่งเริ่มต้น ผลตอบแทนหุ้นรออยู่ โอกาสในธุรกิจโดเมนเนม... ทองคำกองเต็มพื้นดิน เฝ้ารอเพียงผู้มีใจมาขุดค้น
ฉีถงเหวยผู้ถือทุนมหาศาลถึงสี่พันแปดร้อยล้าน พร้อมความทรงจำถึงอนาคตอีกยี่สิบปีข้างหน้า ย่อมถูกกำหนดให้ได้ปลุกพายุธุรกิจที่เป็นของตัวเองขึ้นบนแผ่นดินแห่งนี้
มาถึงหรงเฉิงแล้ว ฉีถงเหวยไม่มีอารมณ์จะเดินเล่นเที่ยวใด ๆ ตรงขึ้นรถแท็กซี่ไปยังศูนย์สลากกินแบ่งรัฐบาลของมณฑลฮั่นตงทันที
ยืนอยู่ใต้อาคารสำนักงานที่สง่างาม เขาเงยหน้ากวาดสายตามองรอบหนึ่ง แล้วก็ก้าวเท้าอย่างใจเย็น เดินตรงเข้าห้องให้บริการ
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เห็นดังนั้น จึงเดินเข้ามาทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะ จะติดต่อเรื่องอะไรดีคะ"
"ขอรับรางวัล" ฉีถงเหวยตอบเสียงเรียบ ไร้คลื่นลม
พนักงานตอบกลับอย่างยิ้มแย้ม "เงินรางวัลจำนวนเล็กน้อยสามารถแลกที่จุดจำหน่ายได้ค่ะ ส่วนจำนวนมากที่นี่รับดำเนินการให้ได้ ไม่ทราบว่าถูกรางวัลเท่าไหร่คะ"
ฉีถงเหวยไม่เสียเวลาอธิบายเกินจำเป็น ควักซองหนังที่เก็บติดตัวมา แล้วส่งหวยกองเต็มมือให้ไปทั้งฉบับ
พนักงานรับไว้อย่างยิ้มแย้ม แรกเริ่มใบหน้าก็เรื่อยเปื่อยไม่ใส่ใจนัก ทว่าเมื่อสายตากวาดผ่านหมายเลขและงวดของสลาก ปลายนิ้วก็หยุดค้างทันที รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างเป็นปูน
รูม่านตาหดเกร็ง ลมหายใจกระชักถี่ เธอรีบหยิบเครื่องตรวจสอบมาเทียบเคียงตรวจสอบซ้ำ ๆ
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... ตรวจกันเกือบเจ็ดรอบ เครื่องแจ้งผลทุกครั้งว่า หมายเลขถูกต้อง งวดตรงกัน ถูกรางวัลเต็มจำนวน!
พนักงานสองมือสั่นระริก หน้าแดงก่ำ ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป รีบลุกขึ้นพูดอย่างเกรงใจ "คุณผู้ชายรอสักครู่นะคะ! หนูจะไปเชิญหัวหน้าศูนย์มาทันทีเลยค่ะ!"
พูดจบเธอก็วิ่งกระเผลกเข้าไปในสำนักงานด้านใน
ไม่ช้า ชายวัยกลางคนในสูทเสื้อครุย ท่าทางสุขุมก็เดินออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่ผิดแน่ คือหัวหน้าศูนย์สลากกินแบ่งรัฐบาลของมณฑลนี่เอง
หัวหน้าศูนย์เดินเข้ามาเอง ยื่นมือจับมือทักทายฉีถงเหวย แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงอย่างสุดขีดและความจริงจัง "คุณผู้ชายครับ ยินดีด้วยนะครับ! ท่านคือผู้ถูกรางวัลพิเศษสูงสุดมูลค่าเดี่ยวสูงที่สุดทั่วประเทศ นับตั้งแต่หวยสองสีออกวางจำหน่ายเป็นต้นมา!"
...............
เงินรางวัลมหาศาล 600 ล้านก่อนหักภาษี แม้วางไว้ในยี่สิบปีข้างหน้า ก็ยังเป็นรางวัลระดับสุดยอดที่พอจะสั่นสะเทือนทั้งประเทศ ยิ่งในปี 2003 แล้วยิ่งกว่านั้นอีก!
หัวหน้าศูนย์ดูแลขั้นตอนการรับรางวัลด้วยตัวเองตลอดทาง ท่าทีเกรงใจถึงขีดสุด
ตามคำขอของฉีถงเหวย การรับรางวัลครั้งนี้ต้องเก็บเป็นความลับตลอดทั้งกระบวนการ ปฏิเสธสัมภาษณ์สื่อทุกแขนง ห้ามถ่ายรูปถ่ายวิดีโอเปิดเผยต่อสาธารณะ
พนักงานหยิบหัวแพนด้าแบบเฉพาะงานมาให้ ใช้บังหน้าฉีถงเหวยไว้ และด้วยรายละเอียดจุดเล็กนี้เอง ทำให้ในวันหลังชาวเน็ตทั่วทั้งโลกออนไลน์ต่างยกย่องผู้ถูกรางวัลลึกลับผู้นี้ว่า "พี่แพนด้า"
ลงทะเบียนรับรางวัล คำนวณภาษี เซ็นสัญญายืนยัน ขั้นตอนต่าง ๆ ดำเนินไปติด ๆ กัน
สุดท้ายคำนวณยืนยันแล้ว เงินรางวัลหลังหักภาษีที่ได้รับจริง 480 ล้าน
เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงด้านเงินทุน ฉีถงเหวยเตรียมบัตรธนาคารไว้ล่วงหน้าถึงสามใบ แบ่งเงินก้อนมหาศาลโอนแยกย้าย ฝากเข้าทั้งสามใบเป็นชุด ๆ อย่างปลอดภัย ทำให้เป็นกันเองได้ทุกกรณี
เมื่อยืนยันว่าเงินทั้งหมดจะโอนเข้าบัตรของตัวเองแบบแบ่งชุดภายในหนึ่งสัปดาห์ หัวใจที่แขวนลอยมานานของฉีถงเหวยก็ได้ตกลงสู่พื้นในที่สุด
เดินออกจากศูนย์สลากกินแบ่งรัฐบาล ก็เป็นเวลาบ่ายสามแล้ว
แสงแดดอุ่น ๆ สาดลงบนถนนหรงเฉิง รถราสัญจรไปมา ความครึกครื้นอบอุ่นเต็มที่ ทุกอย่างเป็นภาพความรุ่งเรืองราบรื่น
คนเดินถนนต่างรีบร้อนกับก้าวของตัวเอง บางคนวิ่งเร่ร่อนหาเลี้ยงชีพด้วยเงินเดือนเพียงหลักพัน บางคนหัวปวดตับหลับตาลุกยุกกับค่าเทอมหลักหมื่น บางคนก็ยังเศร้าโศกดีใจกับคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่
มีเพียงฉีถงเหวยเท่านั้นที่หลุดพ้นจากแหนบของโลกธรรมดาเสียแล้ว บรรลุอิสรภาพทางการเงินอย่างสมบูรณ์ ยืนอยู่บนระดับที่คนธรรมดาทั้งชีวิตแท้จริงเอื้อมไม่ถึง
ทว่าในใจเขาไม่มีแม้แต่ครึ่งแววของความฟุ่มเฟือยเสพสุข ปฏิกิริยาแรกในหัวสมองกลับเป็นเรื่องสุขภาพของแม่
ความเสียใจในอดีตชาติที่แม่จากไปก่อนวัยอันควรเพราะการเจ็บป่วย ตราตอกลึกจนถึงกระดูก
ชาตินี้มีเงินแล้ว สิ่งแรกที่เขาจะทำ คือพาแม่มาหรงเฉิงตรวจสุขภาพละเอียดระดับพรีเมียมทั้งชุด ให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าตรวจค้นหาจุดเสี่ยงโรค คุ้มครองให้แม่ปลอดภัยปราศจากโรคภัยทุกปีทุกปี
นี่คือความหมายยิ่งใหญ่ที่สุดของการกลับชาติมาเกิดใหม่ของเขา และก็คือความหมายแก่นแท้ที่สุดของการรวยขึ้นมาครั้งนี้
เก็บอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ฉีถงเหวยนั่งรถโดยสารประจำทางกลับอย่างต่ำโฉ่ มุ่งหน้ากลับเหมียนโจว
พอถึงบ้าน แสงวันก็เริ่มมืดครึ้มแล้ว
จ้าวกุ้ยหลานรีบเดินเข้ามา ถามด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย "ออกไปเล่นมาทั้งวัน เหนื่อยไหมลูก"
ฉีถงเหวยยิ้มเบา ๆ ตอบเสียงอ่อนโยน "ไม่เหนื่อยครับ แค่นั่งกินข้าวกับเพื่อนกันเฉย ๆ ครับ"
...........................