รถโตโยต้าพราโดสีดำจอดสนิทอยู่หน้าตึกหอพักจวิ่ยวน
กระจกหน้าต่างค่อย ๆ เลื่อนลง ซุนเผิงหันตัวกลับมา “เจ้านายครับ งั้นผมขอกลับไปจัดการเรื่องทางบริษัทก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ทุกเมื่อ”
“อืม”
ฉีถงเหวยพยักหน้าเบา ๆ แล้วเปิดประตูลงจากรถ
เขามองรถแล่นออกจากถนนสายหลัก ไปรวมกับกระแสรถนอกมหาวิทยาลัย ก่อนเงยหน้ามองระเบียงทางเดินของหอพักที่มีแสงไฟอยู่ประปราย
เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนยังไม่กลับมา หอพักจึงว่างเปล่า
ฉีถงเหวยคร้านจะกลับหอพัก จึงค่อย ๆ เดินไปนั่งบนม้านั่งยาวใต้ตึก ปลายนิ้วลูบปุ่มโทรศัพท์ไปมา ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนกดโทรหาซูหมิน
โทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับสาย เสียงของซูหมินดังผ่านลำโพงมาอย่างอ่อนโยน แต่แฝงความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย
“ฉีถงเหวยเหรอ ทำไมโทรมาตอนนี้ล่ะ”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคย หัวใจของฉีถงเหวยพลันสะดุดเล็กน้อย “คุณครูซูครับ ผมเพิ่งกลับมาถึงมหาวิทยาลัย เลยโทรมาถามว่าคุณครูกลับมาแล้วหรือยัง”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ซูหมินถอนหายใจเบา ๆ
“ตอนนี้ครูกลับไปมหาวิทยาลัยไม่ได้แล้ว”
“ต้องเตรียมงานแต่งที่บ้านล่วงหน้า มีเรื่องจุกจิกต้องจัดการเยอะมาก คงต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือน”