นอนหลับสนิทตลอดคืน
แสงยามเช้าอ่อน ๆ ส่องลอดหน้าต่างหอพัก ร่วงลงบนผ้าห่มอย่างแผ่วเบา
ฉีถงเหวยค่อย ๆ ลืมตา ในดวงตายังมีภาพเลือนรางหลงเหลือจากห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น
ภาพในฝันอ่อนโยน เงาร่างทับซ้อนกัน...
ในความพร่าเลือนนั้น เงาร่างทั้งสามที่มีบุคลิกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงค่อย ๆ ประสานกันในห้วงฝันตื้น ๆ อ่อนหวานละมุนละไม กลายเป็นไออุ่นบางเบาที่หลงเหลืออยู่ในใจ
ร่างกายวัยสิบแปดเลือดลมพลุ่งพล่าน ต่อให้จิตใจผ่านโลกมามากจนเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ก็ยังอดถูกความรู้สึกไหววูบตามสัญชาตญาณวัยหนุ่มกระทบใจไม่ได้แม้แต่น้อย
ฉีถงเหวยหลับตาลงเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ แล้วกดระลอกคลื่นในใจให้สงบลงจนหมด
อู่ตี้ ซุนเหล่ย และหลินต้งยังไม่กลับมาที่ห้องพัก จึงเงียบสงบอยู่ไม่น้อย
เพิ่งล้างหน้าแต่งตัวเรียบร้อย โนกียาในกระเป๋าก็สั่นเบา ๆ สายเรียกเข้าจากซุนเผิง
“เจ้านายครับ เรื่องโรงเรียนสอนขับรถจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”
“ผมจองสนามฝึกพิเศษวีไอพีของสถาบันสอนขับรถหัวกะทิเขตเมืองตะวันตกไว้ให้แล้วครับ สนามใหม่เอี่ยม รถเฉพาะตัว มีโค้ชระดับทองสอนแบบตัวต่อตัว ไม่ต้องต่อคิว ไม่ต้องเบียดกับนักเรียนทั่วไป วันนี้ผมจัดเวลาไว้แล้ว ตอนนี้รอคุณอยู่ใต้ตึกครับ ใช้ช่วงวันหยุดวันชาตินี้สอบการสอบตัดเลนส์สองให้ผ่าน พอเปิดเทอมแล้วจะได้ทุ่มเทกับงานของบริษัทอย่างเต็มที่”
“ได้ เดี๋ยวผมลงไป”
ฉีถงเหวยตอบรับง่าย ๆ เปลี่ยนเป็นชุดลำลองสะอาดเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องพักอย่างเงียบเชียบ