ฉีถงเหวยใช้นิ้วลูบขอบแก้ว สายตาจับอยู่บนใบหน้าเธออย่างเปิดเผย “ได้ครับ ซูหมิน”
ซูหมินรู้สึกร้อนวูบที่ปลายหู ก้มหน้าจิบไวน์ ก่อนเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง “พูดจริง ๆ นะ ผู้ชายอายุสิบแปดทุกคนที่ฉันรู้จัก ไม่มีข้อยกเว้น ล้วนใจร้อน ชอบเล่นสนุก ชอบก่อเรื่องทั้งนั้น”
“มีแค่คุณที่ไม่เหมือนคนอื่น”
เธอมองฉีถงเหวยนิ่ง ๆ “คุณเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเกินวัย เข้าใจอะไรได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เจอเรื่องอะไรก็ใจเย็น ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ยังมั่นคงราวกับภูเขา ไม่เหมือนคนวัยนี้เลยสักนิด”
ฉีถงเหวยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แสงเทียนเต้นระริกอยู่ในดวงตากระจ่างใสของเขา
“ถ้ามองเห็นผลได้ผลเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ ความใจร้อนแบบวัยรุ่นก็ย่อมลดลงไปเอง”
ซูหมินถอนหายใจเบา ๆ ในแววตามีทั้งความอิจฉาและความหม่นหมอง “บางครั้งฉันก็อิจฉาคุณจริง ๆ เป็นอิสระ ทางข้างหน้าล้วนอยู่ในกำมือตัวเอง ไม่เหมือนพวกเรา ชีวิตหลายคนถูกจัดวางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”
ฉีถงเหวยมองความเศร้าสร้อยที่ซ่อนอยู่ในดวงตาเธอ ก่อนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ขอให้คุณมีความสุขกับการแต่งงานนะครับ”
คำพูดนั้นมาอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน
มือของซูหมินชะงักไปทันที นิ้วที่จับแก้วไวน์กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย อารมณ์หลากหลายวูบผ่านดวงตาในชั่วพริบตา