ฉีถงเหวยหิ้วไวน์แดง เนื้อสเต๊กวัวตัดชิ้นสดบรรจุสุญญากาศ และช่อกุหลาบสีชมพู เรียกแท็กซี่ตรงไปยังหอพักอาจารย์
ฟ้ามืดสนิทแล้ว ห้องส่วนใหญ่ในหอพักปิดไฟกันหมด บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด
ฉีถงเหวยยกมือเคาะประตูเบา ๆ
ประตูเปิดออก ซูหมินเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงยาวอยู่บ้านสีอ่อน ผมยาวปล่อยสยายพาดไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เท้าสวมรองเท้าแตะผ้าบุนุ่ม บนใบหน้าไร้เครื่องสำอางแบบตอนทำงาน ดูผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย
เธอขยับตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย “มาเร็วดีนี่ เข้ามาสิ”
ฉีถงเหวยหิ้วของเดินเข้าไปในห้องพัก แล้ววางดอกไม้ลงบนโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ
“เลือกดอกไม้มาตอนกะทันหันน่ะ แทนคำขอบคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ”
ซูหมินหยิบกุหลาบขึ้นมาพิจารณาอยู่สองสามครั้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ใส่ใจดีนี่ แต่เครื่องครัวทางฉันค่อนข้างเรียบง่าย คงทำได้แค่มื้อแบบง่าย ๆ พอกินกันไป”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเตรียมวัตถุดิบมาครบแล้ว งานลงมือทำให้ผมจัดการเอง” ฉีถงเหวยแกะถุงบรรจุภัณฑ์ แล้วเริ่มจัดเตรียมเนื้อสเต๊ก
ซูหมินเดินไปยืนข้างเคาน์เตอร์ ช่วยส่งเครื่องปรุงและจัดวางจานให้เขา
“เห็นคุณเตรียมของมาถุงใหญ่ถุงเล็กครบขนาดนี้ ดูท่าจะทำอาหารกินเองบ่อยสินะ” ซูหมินเช็ดส้อมไปพลางถามขึ้นอย่างไม่เจาะจง