“พรุ่งนี้ฉันจะหาคนมาทาบทามเรื่องแต่งงานให้ แกเข้าใจไหม? หาใครสักคนที่ขยันทำมาหากิน”
พ่อของซังม่านพูดเสริมขึ้นมาจากข้าง ๆ น้ำเสียงแหบห้าว
“ใช่ หาใครที่ให้สินสอดสูง ๆ”
“อายุมากหน่อยก็ไม่เป็นไร มีโรคเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดตัวก็ช่างมัน”
“บ้านเราขาดเงินจริง ๆ ต่อไปน้องชายแกจะสร้างบ้าน จะแต่งเมีย อันไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน”
ซังม่านก้มตาลง ขนตายาวบดบังอารมณ์ในดวงตา เธอไม่พูดอะไร
เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองเป็นพี่สาวคนโตของบ้าน ตั้งแต่เด็กก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระให้ครอบครัว
เงินสินสอดในอนาคตก็ย่อมต้องเก็บไว้ให้น้องชายใช้
เมื่อก่อนเธอคิดว่านี่เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
ลูกสาวแต่งงานออกเรือนไปไม่ช้าก็เร็ว เอาเงินสินสอดมาช่วยครอบครัว ก็เป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่หรือ