เมื่อเห็นคนทั้งครอบครัวร้องไห้กันระงม ขอบตาของเซี่ยอวิ๋นเซินก็พลอยแดงตามไปด้วย
เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วก้มคำนับพ่อกับแม่ตระกูลมู่อย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
“พ่อแม่ครับ ขออนุญาตเรียกแบบนี้นะครับ แล้วก็พี่ชายด้วย วางใจได้เลยครับ”
“ผมเรียนโรงเรียนเดียวกับหร่านหร่าน ทั้งเรื่องกินอยู่เดินทาง ผมจะดูแลเธอเอง ไม่ปล่อยให้เธอลำบากหรือถูกใครรังแกแม้แต่นิดเดียว”
พ่อมู่รีบยื่นมือไปประคองเขา น้ำเสียงยังเจือสะอื้นอย่างหนัก
“โธ่ พวกเราเชื่อเธอ วางใจได้เต็มร้อยเลย”
สิ้นเสียง เซี่ยอวิ๋นเซินก็งอเข่าลง คุกเข่าตรงบนพื้นดินเหลืองในลานบ้าน
ลานบ้านเงียบกริบลงทันที เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านกองฟางดังซู่ซ่า
ดินเหลืองเปื้อนหัวเข่ากางเกง เขากลับไม่ใส่ใจ แผ่นหลังเหยียดตรงแน่ว