ครอบครัวทั่วไปที่แต่งลูกสะใภ้เข้าบ้าน อย่างมากก็ให้สินสอดห้าหกสิบหยวน แถมยังต้องรวบรวมเงินจากทางนั้นทีทางนี้จนติดหนี้ติดสิน
มู่ซีหร่านกำลังก้มหน้าใส่ผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกไม้ลงในถุงผ้า พอได้ยินก็ขานรับเรียบ ๆ ว่า “อ้อ”
เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
ซังม่านขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว เสียงสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แฝงแววฝืนอวดดี “ฉันทำงานเก่ง แต่งเข้าไปแล้วทั้งงานในบ้าน งานไร่นา งานเย็บปักถักร้อยกับงานครัว ฉันทำได้หมด ดูแลทุกอย่างได้ทั้งนอกบ้านในบ้าน คนทั้งบ้านต้องพึ่งฉัน”
คราวนี้มู่ซีหร่านถึงเงยหน้ามองเธอ แววตาสงบนิ่งไร้คลื่นราวกับกำลังฟังเรื่องเล็กน้อยที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง “เธออยากจะพูดอะไรกันแน่?”
ซังม่านเชิดคอขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความอยากเอาชนะ “ฉันจะมีชีวิตแย่กว่าเธอไม่ได้หรอก คอยดูแล้วกัน!”