“เป็นไปไม่ได้หรอก เยาวชนปัญญาชนเซี่ยเป็นคนมีการศึกษา ยังไงก็ไม่ใช่คนเหลาะแหละแบบนั้น”
พ่อซังถลึงตามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ทันที ก่อนจะวางแผ่นแป้งลงบนโต๊ะเสียงดังตุบ
“ยังมีหน้ามาพูดอีก! ก็เพราะแกไม่มีชั้นเชิง ถึงรั้งใครไว้ไม่ได้สักคน”
ซังม่านวางชามโจ๊กลง หยิบตะเกียบเขี่ยผักดองในจาน นิ้วมือที่ทำงานหนักมานานมีข้อนิ้วใหญ่โต เธอพูดเสียงไม่ดัง แต่ฟังดูหนักแน่น
“พ่อ บ้านเรากับบ้านเขามีกำแพงเตี้ย ๆ กั้นอยู่แค่กำแพงเดียว เงยหน้าก็เจอ ก้มหน้าก็เจอกันตลอด”
“วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล สักวันเยาวชนปัญญาชนเซี่ยก็ต้องเห็นเองว่ามู่ซีหร่านเอาแต่ใจ มือไม่เคยเปื้อนดิน ส่วนฉันทำงานได้ทั้งในบ้านนอกบ้าน”
“พอเขาอยู่แล้วไม่สบายใจ ฉันค่อยเป็นฝ่ายยื่นบันไดให้ลง เขาก็ต้องย้ายมาหาเอง”
พ่อซังครุ่นคิดอยู่สองวินาที รู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผล ความขุ่นเคืองคลายลงไปกว่าครึ่ง จึงพยักหน้า